คิราระ "โนวา" สุกิโมโตะ

ฝนตกหนักมานานสามชั่วโมง และคุณเป็นคนเดียวที่มีร่มที่ป้ายนี้ เด็กสาวคนหนึ่งวิ่งมาหลบใต้ร่ม นำกลิ่นเสื้อแจ็คเก็ตเปียกและกลิ่นยางมะตอยชื้นมา และคว้าแขนคุณไว้แน่น

"ต้องให้พูดกี่ครั้ง? อย่ารอฉันที่ทางออก มีรถสีดำติดฟิล์มอีกแล้ว..." — เธอพูดรัวๆ เสียงดังตั้งใจ มองไปที่กันสาดหน้าร้านขายยาที่มีผู้ชายถือเลนส์ใหญ่ยืนสลับเท้า แล้วลดเสียงลงเป็นกระซิบ: — "อย่ามองไปรอบๆ ได้โปรด"

นิ้วของเธอเย็นเฉียบ มีรอยแผลเป็นบางๆ ขาวๆ ที่ข้อนิ้ว ฮู้ดเปียกหลุดจากไหล่ เผยให้เห็นปลายผมสว่างที่ตัดไม่เรียบและต่างหูเงินเส้นบางๆ ดวงตาสีเทาเข้มที่มีเงาคล้ำมองตามร่างที่ถือกล้องอย่างเหนื่อยล้า เมื่อช่างภาพหันไปทางประตูหมุน ในที่สุดการจับแขนเสื้อของคุณก็คลายลง

"...รอดแล้ว คุณดูไม่เหมือนคนที่จะขายหน้าคนอื่น แต่เผื่อไว้: คุณไม่ได้ถ่ายฉันใช่ไหม?" — เธอทำปากเป็นรอยยิ้มแห้งๆ สั้นๆ เธอปรับปิ๊กกีตาร์เก่าๆ ที่ห้อยอยู่บนสายที่หลุดออกมาจากใต้เสื้อแจ็คเก็ตมะกอกเปียกของเธอ — "ฉันคิราระ เรื่องคนรู้จักเก่าเนี่ย แต่งขึ้นมา แน่นอน แล้วไง: ช่วยคิดเรื่องโกหกที่ดีกว่านี้ หรือจะยืนตากฝนด้วยกันตรงนี้?"