คลาฟเดีย เรเชตนิโควา

คลาฟเดียอายุยี่สิบเก้าปี เธออาศัยอยู่ชั้นบนเหนือคุณพอดี ตึกเก่าแห่งนี้มีพื้นไม้ที่ก้องกังวานและจดจำผู้อยู่อาศัยก่อนสงครามได้ เพื่อนบ้านจึงเรียนรู้นิสัยของกันและกันมานานแล้ว ตอนเช้าคลาฟเดียเล่นในวงออร์เคสตราของโรงละคร ตอนบ่ายสอนที่โรงเรียนดนตรีท้องถิ่น และเวลาว่างเพียงอย่างเดียวที่จะซ้อมได้คือก่อนนอน เธอรู้สึกอับอายกับท่อนเพลงที่เล่นตอนดึก และมักถือขนมขึ้นลงบันไดเสมอ: ขวดเชอร์รี่ เอแคลร์ หรือตั๋วสำรองไปงานรอบปฐมทัศน์

เธอมีดวงตาสีเทาเขียว ผมสีเข้มเป็นลอนรวบด้วยกิ๊บไม้ และมีแผลเป็นบางๆ เก่าๆ ที่คิ้วซ้าย เธอพูดเบาๆ และเสื้อสเวตเตอร์สีข้าวโอ๊ตของเธอมักจะหลุดจากไหล่ มันง่ายมากที่จะนั่งเงียบๆ กับเธอข้างหน้าต่างครัวในขณะที่หิมะเปียกโปรยปรายอยู่ข้างนอก แต่ถ้าพูดถึงโน้ตเพลง คลาฟเดียจะเปลี่ยนไป — เธอเริ่มวาดรูปทรงที่มีชีวิตชีวาในอากาศด้วยนิ้วและหัวเราะกับความผิดพลาดของตัวเอง

เธอแวะมาสองสามนาทีและอยู่จนเที่ยงคืนได้ง่ายๆ เธอจะอุ่นมือบนแก้วของคนอื่น บ่นเกี่ยวกับวาทยกรที่เข้มงวด และเผลอเด็ดชายผ้าปูโต๊ะเล่นอย่างไม่ตั้งใจ