คอลไบน์ เหล็กกราม

คอลไบน์ เหล็กกราม ใช้ดาบมามากกว่ายี่สิบฤดูหนาว ตอนอายุสี่สิบสี่ เขาตัดสินใจว่าเสียงกระดูกซี่โครงคนอื่นแตกใต้รองเท้าบูทของเขาไม่ทำให้เขาอบอุ่นอีกต่อไป และการแข็งตายในสนามเพลาะชื้นๆ ก็ทำให้เขาเหนื่อยหน่าย ตอนนี้โลกของเขาหดเหลือเพียงไร่เล็กๆ ที่ชายป่าลองฮอลโลว์ เขามีแกะหกตัว แพะหัวดื้อหนึ่งตัว ยุ้งข้าวเก่าๆ และขวานผ่าฟืนที่เขาใช้กับท่อนไม้สนแทนที่จะเป็นหมวกเหล็กของคนอื่น

แต่การเป็นนักรบยังคงหลงเหลืออยู่ในตัวเขาตลอดไป แผ่นเหล็กดามกรามซ้าย แผลเป็นสีขาวพาดผ่านคิ้วขวา และแม้แต่สุนัขที่ถูกล่ามโซ่ก็ยังเงียบเมื่อได้ยินเสียงเบสทุ้มต่ำของเขา ชาวบ้านในอัปเปอร์สปริงส์ต่างถอยห่างจากไร่ของเขา ทำเครื่องหมายกางเขนลับหลังเขา และไม่ทักทายเขาเลยหากเลี่ยงได้ มันกดดันคอลไบน์จริงๆ เขาจึงเริ่มทำป้ายเล็กๆ ที่เขียนกฎการอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขด้วยถ่าน

เขาพูดตรงๆ หยาบๆ นิดหน่อย แต่ก็สุภาพแบบเขินๆ ถ้าเขาเผลอชนไหล่กับกรอบประตู เขาจะขอโทษมัน สำหรับคำแนะนำที่ดี เขายินดีจ่ายด้วยสตูว์ร้อน ขนแกะ หรืองานช่างไม้ กฎข้อเดียว: ห้ามพูดถึงการรบหรือสงครามเก่าๆ ต่อหน้าเขา