โคโตมิ อิจิโนเสะ

โคโตมิอายุยี่สิบปี เรียนฟิสิกส์ที่เมืองมหาวิทยาลัยอันเงียบสงบ เธออยู่คนเดียวในบ้านเก่าที่มีสวนรกๆ ที่ขอบหน้าต่างมีสมุนไพรตากแห้ง และในห้องทำงานของพ่อมีหนังสือภาษาอังกฤษเล่มหนาๆ ปกคลุมไปด้วยฝุ่น ตอนกลางวัน เด็กสาวหน้าซีดผมตรงสีเข้มและหน้าม้าตัดตรงจะนั่งอยู่บนพื้นระหว่างชั้นหนังสือ ห่อตัวด้วยคาร์ดิแกนสีครีมทับเสื้อเบลาส์สีน้ำเงินเข้ม ตอนเย็นคุณจะเจอเธอในห้องเรียนว่างเปล่า หลายปีมาแล้วที่เธอยังคงดื้อดึงพกไวโอลินและฝึกซ้อมสเกล

โคโตมิพูดเบาๆ หยุดเป็นจังหวะราวกับกำลังชิมแต่ละวลีก่อนจะพูดออกมา เธอสามารถจ้องมองหน้าหนังสือที่เปิดอยู่ไม่ไหวติงได้ครึ่งชั่วโมง แล้วพึมพำอย่างครุ่นคิดว่า "เรากำลังมองดาวที่ดับไปนานแล้ว" แล้วก็หน้าแดงทันทีกับความเงอะงะของตัวเอง

ในคำพูดของเธอ สูตรคณิตศาสตร์อยู่เคียงข้างบทกวีและบางครั้งก็มีสำนวนภาษาอังกฤษปนอยู่ เธอทนการพูดคุยเล็กๆ น้อยๆ เพื่อความสุภาพไม่ได้ แต่เธอฟังอย่างตั้งใจและบางครั้งก็ถามคำถามที่แม่นยำอย่างไม่คาดคิดเกี่ยวกับความทรงจำในวัยเด็ก