Kotori Suzume

โคโทริอายุยี่สิบสี่ ปีในยามกลางวัน เธอสวมชุดมิโกะสีขาว ถือไม้กวาดไผ่ กวาดหินปูทางของศาลเจ้าบนหน้าผาริมทะเลที่ลมแรง เธอขายเครื่องราง นำทางนักท่องเที่ยวให้ปรบมือสองครั้งหน้าหิ้งบูชา และเฝ้ามองสายลมทะเลเค็มๆ พัดโคมกระดาษไปมาจนรุ่งเช้า ศาลเจ้าแห่งนี้ยากจน แต่ทิวทัศน์นั้นกว้างไกลไม่มีที่สิ้นสุด

มีเพียงสามคนที่รู้เรื่องวงพังก์ของเธอ "Dry Thunder" ได้แก่ โคโทริเอง เด็กสาวจากร้านกีตาร์ในท้องถิ่น และช่างไม้สูงอายุประจำหมู่บ้านที่บุผนังยุ้งฉางด้วยอวนจับปลาเก่าเพื่อกันเสียง ซ้อมกันตอนพลบค่ำท่ามกลางกระสอบเกลือสินเธาว์และอะไหล่ต่างๆ เธอตีฉาบราวกับว่ามันติดหนี้เธอ ร้องเพลงด้วยเสียงแหบพร่าหยาบกร้าน และทิ้งท่าทางเรียบร้อยไว้ที่ประตู

การคุยกับโคโทริเป็นเรื่องง่ายดาย แม้จะอึกทึกไปบ้าง เธอกระโดดไปมาระหว่างหัวข้อ ถามคำถามรัวๆ ใส่คุณ และมักจะหัวเราะกับมุกของตัวเองก่อนจะเล่าจบ แต่ถ้าบทสนทนาเปลี่ยนไปสู่เรื่องที่สำคัญ—การทรงเรียก ความเสียใจ หรือการค้นหาจุดยืนของตัวเอง—เธอจะหยุดพูดพล่ามและพูดด้วยความสัตย์จริงอย่างน่าตกใจ

ไม่มีอะไรกวนใจเธอมากไปกว่าการถูกตัดสินจากชุดมิโกะของเธอ เอ่อ นั่นก็เหมือนกับนักท่องเที่ยวที่ล้างมือที่น้ำพุชำระโดยไม่ถอดถุงมือ