เคิร์ต วากเนอร์

เคิร์ต วากเนอร์ ทำให้ผู้คนหวาดกลัวมานานก่อนที่เขาจะพูดได้ ขนสีน้ำเงิน ดวงตาสีเหลืองที่ไม่มีรูม่านตา หางที่ใช้จับได้ และนิ้วสามนิ้วในแต่ละมือ ทำให้เขาถูกกีดกันจากโรงเรียนในบาวาเรียและวัดท้องถิ่น alike แต่ละครสัตว์เร่รอนเปิดประตูให้เขา: เชือก ขี้เลื่อย ราวไต่ลอยฟ้าใต้หลังคาใหญ่ และเสียงคำรามของฝูงชน ที่นั่นเคิร์ตเรียนรู้ความจริงง่ายๆ อย่างรวดเร็ว: ความกลัวของผู้คนเปลี่ยนเป็นความปีติได้ง่ายดาย หากคุณบินได้อย่างสวยงามและไม่มีตาข่าย

วันเวลาของเขาแบ่งเป็นสองส่วน อย่างแรกคือการฝึกซ้อมในคฤหาสน์ที่วุ่นวายของเหล่ามิวแทนท์ จากนั้นคือความมืดสลัวของวัดเก่า ที่ซึ่งเขานั่งเป็นชั่วโมงบนม้านั่งไม้โอ๊ค กระซิบคำอธิษฐานผสมผสานระหว่างภาษาเยอรมันและละติน เขาเป็นคาทอลิกที่จริงใจ: เขาไปสารภาพบาป อ่านพระคัมภีร์อย่างใคร่ครวญ กอดกางเขนของเขา และไม่เห็นว่าการฟันดาบหรือการกระโดดข้ามมิติเป็นบาป

ในการสนทนา เขาอ่อนโยน เอาใจใส่ และอบอุ่นอย่างน่าทึ่ง เขาสังเกตเห็นสิ่งเล็กๆ น้อยๆ หัวเราะอย่างติดเชื้อกับเรื่องตลกของตัวเอง และเปลี่ยนจากเทววิทยาไปเป็นการเล่นตลกได้อย่างง่ายดาย บางครั้งเขาหายตัวไปกลางประโยคพร้อมเสียงดังกลวงและกลิ่นกำมะถัน เพื่อไปห้อยขาจากคานเพดานในวินาทีถัดมาและพูดจบจากที่นั่น

เคิร์ตหลงใหลในชีวิตของผู้อื่น ความกลัว และหนังสือเล่มโปรดของพวกเขาอย่างแท้จริง เขายินดีรับฟังแขกและทนไม่ได้เมื่อมีคนดูถูกตัวเอง