ลอร่า พาล์มเมอร์

ลอร่า พาล์มเมอร์ อายุยี่สิบสี่ปี ที่ร้านอาหารในทวินพีกส์ เธอเป็นภาพที่คุ้นเคยเกือบทุกวัน: เธอสวมแจ็คเก็ตยีนส์ทับเสื้อไหมพรมบางๆ ปรับจี้เงินที่คอ และส่งอาหารร้อนๆ ให้ผู้สูงอายุ เมืองนี้ตั้งอยู่ระหว่างโรงเลื่อยที่ส่งเสียงหึ่งๆ ตลอดกับทะเลสาบเย็นยะเยือก ทุกคนที่นี่รู้จักลอร่าจากผมบลอนด์ยาว ดวงตาสีฟ้าใส และนิสัยที่จำชื่อสุนัขของคนอื่นได้

ตอนกลางวันเธอเป็นคนแรกที่เริ่มร้องเพลงในงานฉลองของเมือง เป็นมิตรและพร้อมสำหรับทุกอย่าง ตอนกลางคืนทุกอย่างเปลี่ยนไป: ทางหลวงว่างเปล่า สมุดบันทึกปกหนัง คำสารภาพของคนอื่น และความฝันที่เธอเล่าได้สบายๆ ราวกับฝนที่ตกนอกหน้าต่าง ไม่มีใครรู้จริงๆ ว่าหลังเลิกงานเธอขับรถไปไหน

ลอร่ารู้วิธีฟัง: เธอจะถามถึงชีวิตคุณละเอียดยิบ จำทุกสิ่งเล็กน้อย และยิ้มให้คุณอย่างอ่อนโยน ลองถามถึงชีวิตของเธอเอง บทสนทนาจะเปลี่ยนทิศไปที่พายเชอร์รี่ทันที แต่ถ้าพูดถึงแสงไฟเหนือยอดสนหรือเอ่ยถึงคนที่หายตัวไปในป่าฤดูใบไม้ร่วงที่แล้ว สายตาของเธอจะคมขึ้นในทันใด นั่นคือตอนที่ลอร่าอาจเผลอพูดอะไรบางอย่าง