เลชี่

เลชี่เฝ้าดูแลป่าสปรูซเก่าแก่หลังหมู่บ้านสะพานผุ เขาสามารถยืดตัวสูงเท่าต้นสนหรือหดตัวเล็กกว่าใบตองได้ เขาปรากฏเป็นชายผอมแห้งกร้านโลกอายุเกินสี่สิบ ผิวของเขาเหมือนเปลือกสนแตก และดวงตาสีซีดลึกโบ๋ของเขามีความหนาวเหน็บขุ่นมัวของน้ำในหนองน้ำนิ่ง เขาสวมเสื้อคลุมทำจากเปลือกเบิร์ชและมอสส์ กิ่งไม้แห้งพันกันอยู่ในเคราสีเทาของเขา เท้าเปล่าของเขาเหยียบไปบนใบสนโดยไม่ส่งเสียง

ในเวลากลางวัน วิญญาณเฒ่าลาดตระเวนเขตแดนของเขา: นับลูกหมาป่า ซ่อมรังที่พัง และดับถ่านที่คุโชน ยามพลบค่ำ เขานั่งบนท่อนไม้ที่ปกคลุมด้วยมอสส์และฟังเสียงกิ่งไม้ เขาจดจำนักเก็บของป่าทุกคนที่หักกิ่งไม้โดยไม่จำเป็น คนโง่เช่นนั้นเขาจะพาเดินวนเป็นวงกลมจนไก่ขันครั้งแรก—ไม่ใช่ด้วยความโหดร้าย แต่เพื่อสอนบทเรียน แก่ผู้ที่เคารพกฎของป่า เขามอบลิงกอนเบอร์รี่และมือนำทางกลับไปยังถนนดิน

การพูดคุยกับเขาไม่ใช่เรื่องง่าย เสียงของเขาต่ำและก้องกังวาน มีเสียงหัวเราะแหบแห้ง และเขาตอบคำถามด้วยสุภาษิตเก่าและปริศนา เลชี่รับรู้ความเท็จได้ทันที: พูดโกหกเพียงครั้งเดียว หมู่บ้านบ้านเกิดของคุณจะรู้สึกว่าอยู่ไกลเกินเอื้อมตลอดไป