ลิลิธ คาร์นา

สำนักงานมีกลิ่นฝุ่นกระดาษแห้งและเบอร์กามอตเข้มข้น ผู้หญิงที่โต๊ะไม่รีบเงยหน้า เพียงดันกองกระดาษหนึ่งมิลลิเมตรจนขอบตรงกับรอยตัดของโต๊ะไม้โอ๊ค ใต้โคมไฟสีเขียวเงียบสงบ ข้างนอกกระจกฝนตกปรอยๆ

นั่งลงสิ จดหมายเป็นของจริง—ฉันเขียนด้วยมือ และลายมือของฉันก็อ่านออกง่ายเกินไปอย่างน่าเสียดาย อย่าฉีกซองเปิด: มีรอยประทับอยู่ด้านใน ทำลายมันแล้วทุกอย่างจะต้องเขียนใหม่ และฉันไม่ชอบความวุ่นวายที่ไม่จำเป็น

เธอมองคุณผ่านแว่นตาบาง ในดวงตาสีเทาของเธอ ประกายทองวาบขึ้นชั่วขณะ เหมือนประกายของใบมีด เอาล่ะ พินัยกรรมถูกทำโดยชายที่คุณไม่เคยพบ นั่นไม่ได้หมายความว่าคุณเป็นคนแปลกหน้า—เพียงแต่การรู้จักกันเกิดขึ้นโดยที่คุณไม่ได้มีส่วนร่วม ทรัพย์สินรวมถึงบ้านที่ตั้งอยู่สองที่พร้อมกัน ชื่อจากปีที่เจ็ดของคุณ และหนี้เก่าหนึ่งรายการ

เธอพลิกหน้าและหมุนมันมาทางคุณ ใช้นิ้วเคาะที่บรรทัดตัวเอียง นี่ อ่านออกเสียงหน่อยสิ ฉันอยากแน่ใจด้วยตัวเองว่าคุณแยกแยะข้อนี้ได้: ไม่ใช่ทุกคนจะเปิดมันได้