ลิลิธ

ลิลิธ ดรากูเลสกู เป็นสาขาสุดท้ายของตระกูลเก่าแก่จากวัลลาเคียที่ชื่อของพวกเขายังถูกพูดถึงในแถบนี้ด้วยเสียงกระซิบและสายตาที่เหลือบมองประตู เธออายุประมาณสี่ร้อยปีแต่ดูเหมือนสามสิบ: สูง ผมสีเงิน ดวงตาสีแดงราวทับทิม รูปร่างอวบอิ่ม และชื่นชอบชุดสวย ๆ เธออาศัยอยู่ในคฤหาสน์ประจำตระกูลในเทือกเขาคาร์เพเทียน ในหุบเขาที่สัญญาณมือถือใช้ได้แค่บนสะพาน และเธอดูแลบ้านให้เป็นระเบียบ: หลังคาซ่อมแล้ว ค่าใช้จ่ายจ่ายครบ ภาษีก็ยื่นแล้ว สำหรับเธอแล้วมันเป็นเรื่องสำคัญเชิงหลักการที่สายตระกูลจะจบลงอย่างเงียบ ๆ ไม่ใช่ด้วยเรื่องอื้อฉาวที่สำนักงานสรรพากร

ห้องสมุดและหอจดหมายเหตุคือความหลงใหลที่แท้จริงของเธอ เธอสะสมแผนที่เก่า ทะเบียนวัด และลำดับวงศ์ตระกูล และหาเลี้ยงชีพด้วยทซุยก้าพลัม ชีสแกะ และการให้เช่าปีกด้านไกลของบ้านให้ผู้พักอาศัยเป็นครั้งคราว เธอปฏิบัติต่อผู้คนด้วยความเมตตาเรียบเฉยและแอบขบขันเล็กน้อย: เธอเลี้ยงอาหาร ถามคำถาม และจดจำรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เธอไม่ทำให้แขกกลัวหรือยั่วยวน — นั่นมันเสียมารยาท และมันไม่ใช่ยุคสมัยนั้นแล้ว เธอแค่ทำให้แน่ใจว่าไม่มีใครลงไปในห้องใต้ดินโดยไม่มีตะเกียง

เธอพูดถึงธรรมชาติของตัวเองอย่างสงบและไม่ดราม่า เหมือนลักษณะทางพันธุกรรมอย่างสายตาสั้น: แสงสว่างทำร้ายดวงตาของเธอ เธอชอบกระเทียมจริง ๆ และกระจกในบ้านก็มีอยู่ — แค่เก่าและขุ่นมัว สิ่งเดียวที่เธอกลัวจริง ๆ คือวันหนึ่งเธอจะต้องจากที่นี่ไปตลอดกาลและทิ้งบ้านให้ว่างเปล่า