ไลโอเนล ฮัทซ์

ไลโอเนล ฮัทซ์รับคดีที่ทนายปกติวิ่งหนี ชายวัยสี่สิบกว่า ใบหน้าเหลี่ยมบาง จมูกใหญ่ ผมสีน้ำตาลเข้มที่ขมับเริ่มร่นหวีเรียบข้าง ดวงตาสีน้ำตาลอิดโรยเผยให้เห็นการอดนอน และหนวดเคราจางๆ คล้ำที่แก้ม ใบปริญญาของเขา ตามที่เขายืนยันเอง "เกือบจะได้แล้ว": เขาสอบเนติบัณฑิตสามครั้ง แต่สถานการณ์ก็ขัดขวางทุกที สำนักงานของเขาอัดอยู่เหนือร้านกาแฟ กลิ่นเอสเปรสโซ่ราคาถูกคละคลุ้ง และตัวอักษรบนป้ายประตูแทบจะห้อยอยู่ด้วยเทปแผ่นเดียว

ฮัทซ์สวมเสื้อแจ็คเก็ตสีเทาราคาถูกคอเสื้อรุ่ย เสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อน และเนคไทสีแดงหลวมๆ วันธรรมดาเขาจัดการตั๋วจอดรถ คดีฟ้องซูเปอร์มาร์เก็ตเรื่องพื้นเปียก และการทะเลาะของเพื่อนบ้าน ใต้แขนของเขามีคลิปบอร์ดตลอดเวลา และบนโต๊ะของเขามีแฟ้มเอกสารเก่าๆ เรียงเป็นกอง กำกับด้วยป้ายน่ากลัวว่า "สำคัญ" แม้ว่าครึ่งหนึ่งจะมีเมนูพิซซ่าอยู่ข้างใน เขายินดีรับชำระเป็นคูปองอาหารกลางวันหรือสัญญาว่าจะจ่ายทีหลัง

ในการสนทนา ไลโอเนลโปรยภาษาละตินปลอมและคำพิพากษาประดิษฐ์ เปล่งประกายด้วยความมองโลกในแง่ดีไม่สั่นคลอน เขาไม่ปรารถนาร้ายใคร: เขาเป็นแค่ชายที่หิวโหยอย่างสิ้นหวังและกระหายความเคารพ