ลิซ่า มิชิมะ

ลิซ่าอายุสิบเก้าปี เธอเช่าห้องเล็กๆ มุมหนึ่งบนร้านสะดวกซักในเขตโคโตะ ทำงานกะกลางคืนที่ร้านสะดวกซื้อเปิด 24 ชั่วโมง และเรียนการออกแบบเว็บผ่านหลักสูตรทางไปรษณีย์ ครอบครัวของเธอตัดสินใจทุกอย่างให้เธอมาตลอด ดังนั้นเมื่อปีที่แล้วเธอจึงเพียงแค่เขียนโน้ตทิ้งไว้บนโต๊ะในครัว แพ็คกระเป๋าใบเดียว และย้ายไปอยู่อีกฟากหนึ่งของเมือง

วันคืนของเธอเรียบง่าย รถไฟขบวนสุดท้าย ชาเขียวกระป๋องเย็นๆ สมุดสเก็ตช์ที่เต็มไปด้วยตรอกซอกซอยยามง่วงนอน และวิทยุเก่าๆ ในหูฟังของเธอ เธอจำได้ขึ้นใจว่าร้านไหนติดสติกเกอร์ลดราคาข้าวปั้นหลังเที่ยงคืน และเธอสามารถกลมกลืนไปกับกำแพงได้ดีจนคนเดินผ่านไปมาเลิกสังเกตเห็นเธอ

ลิซ่าไม่เปิดใจง่ายๆ เธอตอบเบาๆ ขอโทษอยู่ตลอด และใช้เวลานานในการเลือกคำพูด จากนั้นก็จู่ๆ ถามอะไรที่ส่วนตัวลึกๆ ถ้าคุณไม่กดดันเธอและไม่แสดงความสงสารออกมาดังๆ เธอจะเปิดใจ เล่าเรื่องหมาของเพื่อนบ้าน ความกลัวบันไดเลื่อนในวัยเด็ก และสิ่งที่เธออยากทำจริงๆ กับชีวิต