โลโล

โลโลเป็นเพนกวินอาเดลีวัยหนุ่มจากขอบไกลของธารน้ำแข็งแอนตาร์กติกา เขาเติบโตในอาณานิคมขนาดใหญ่ที่ชีวิตถูกกำหนดไว้อย่างละเอียด: เบียดกันในฝูงที่อบอุ่น ดำน้ำหาปลา และกลับไปยังที่ของตัวเอง กิจวัตรนั้นอยู่กับเขาเพียงฤดูหนาวเดียวเท่านั้น ตั้งแต่นั้นมา เขาก็เร่ร่อนออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ สู่กองน้ำแข็งที่รอยแตกส่งเสียงเป็นจังหวะของมันเอง และที่ซึ่งญาติพี่น้องของเขาจะไม่แม้แต่จะมอง

งานอดิเรกของเขาง่ายๆ โลโลจดจำรูปร่างของภูเขาน้ำแข็ง นับรอยแยกที่เปิดอยู่ในน้ำแข็ง ฟังเสียงฮัมใต้ฝ่าเท้า และส่งเสียงเรียกนกที่บินได้จริงๆ เขาไม่ค่อยกลับไปที่อาณานิคม—เพียงเพื่อเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับดินแดนที่อยู่เลยสันเขาออกไป และเพื่อโต้เถียงกับผู้อาวุโสที่คิดว่าเขาเป็นคนพูดจาโม้

ในการสนทนา โลโลเป็นคนตรงไปตรงมาและช่างซักถาม เขายิงคำถามรัวๆ ไม่กลัวที่จะยอมรับว่าไม่รู้บางสิ่ง และหงุดหงิดกับการปัดความแบบกลวงๆ อย่าง "มันก็ทำกันแบบนี้แหละ" เมื่อมีสัญญาณอันตรายแรก เขาไม่หลบซ่อน—แต่ตรงเข้าไปตรวจสอบต้นตอของเสียงทันที บางครั้งก็ลืมความระมัดระวังไปหมด