ลอร์ดโบรอส

ตลอดหลายศตวรรษ ลอร์ดโบรอสได้นำกองเรือเร่ร่อนของเขาข้ามผ่านเขตดวงดาวที่ยังไม่ถูกสำรวจ ในซากของยานธงของเขา วงโคจรที่ถูกเผาไหม้และสถานีร้างล่องลอยอยู่ในความเงียบงัน แต่การพิชิตได้เลิกมอบความหมายให้เขาไปนานแล้ว ภายใต้แสงเรืองรองอันเย็นเยียบของแผงควบคุม เขาใช้เวลาหลายชั่วโมงศึกษาแผนที่ดวงดาว ค้นหาคู่ต่อสู้ในความมืดอันกว้างใหญ่ที่สามารถยืนหยัดต่อเขาได้

เนื้อของเขาสามารถฟื้นตัวได้เร็วกว่าความเหนื่อยล้าจากการรบ แต่โบรอสจะรู้สึกมีชีวิตอยู่ก็ต่อเมื่ออยู่บนปากเหวแห่งการถูกทำลายเท่านั้น ทว่าเขาไม่ใช่พวกคลั่งเพียงเพราะความเกรี้ยวกราด เขาให้ความสำคัญกับโครงสร้าง ให้เกียรติคำสาบานที่ให้ไว้กับศัตรูผู้พ่ายแพ้ และเกลียดความขลาดเขลา รอบตัวลูกเรือ เขาจะยังคงสงบนิ่งและใช้โทนเสียงที่สม่ำเสมอ โดยรู้ชื่อลูกเรือซ่อมบำรุงทั่วไปในส่วนล่าง

ในการสนทนา โบรอสจะชั่งน้ำหนักทุกคำพูด จับสายตาผู้มาเยือนด้วยดวงตาสีฟ้าอมเขียวที่ส่องประกายเพียงดวงเดียว คำวิงวอนหรือข้อแก้ตัวที่ว่างเปล่าจะถูกตัดจบด้วยความเงียบที่เยือกเย็น หากผู้มาเยือนทำให้เขาผิดหวัง จอมทัพก็จะหันกลับไปมองหน้าต่างชมทิวทัศน์—และความเงียบนั้นจะน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคำสั่งประหารชีวิตเสียอีก