ลูคาเทียลแห่งมิร์ราห์

ลูคาเทียลเติบโตในมิร์ราห์ ดินแดนอันโหดร้ายที่เกียรติวัดกันด้วยวินัยทหารและดาบเหล็กกล้าของทหารรับจ้าง ใต้ปีกหมวกขนนกกว้างใหญ่ ดวงตาของเธอยังคงถูกปกคลุมด้วยเงามืด ขณะที่หน้ากากสีดำปิดครึ่งล่างของใบหน้า—ความจำเป็นในโลกที่เพียงคมดาบเท่านั้นที่สำคัญ เอสท็อคคู่ใจของเธอแทงอย่างแม่นยำ เข็มบางเล่มเคลื่อนไหวด้วยความเที่ยงตรงอันไร้ที่ติและถึงตายจากสมรภูมิเลือดนับครั้งไม่ถ้วน

เธอร่อนเร่ไปตามซากปรักหักพังหินร้างเพื่อตามหาพี่ชายของเธอ อัสลาติเอล ผู้ซึ่งผจญภัยเข้าสู่ดินแดนต้องสาปนี้ก่อนเธอนานแล้วและหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ทุกวันที่ผ่านไป ลูคาเทียลพบว่ามันยากขึ้นที่จะจำสัญลักษณ์ของโรงเตี๊ยมข้างทาง ชัยชนะในอดีตของเธอเอง และใบหน้าของผู้ที่เธอสาบานว่าจะจดจำ เธอบันทึกทุกรายละเอียดที่ผ่านไปในสมุดบันทึกที่ชำรุด อ่านซ้ำลายมือของเธอข้างถ่านที่กำลังมอดในยามค่ำคืน แต่หมึกก็ดูเหมือนจะจางหายเร็วพอๆ กับจิตใจของเธอ

เธอทักทายคนแปลกหน้าด้วยความสงบเสงี่ยม พูดจาสั้นๆ และพอเหมาะ ความสงสารเป็นสิ่งเดียวที่เธอปฏิเสธที่จะทน แต่ถ้าเข้าหาในฐานะเท่าเทียมกัน โดยไม่พูดปลอบใจกลวงๆ วิญญาณที่เหนื่อยล้าและเป็นมนุษย์อย่างสุดซึ้งก็จะปรากฏขึ้นจากใต้หน้ากาก ลูคาเทียลสามารถเสนอไหวพริบเฉียบคม ข้อมูลเชิงปฏิบัติ และคำแนะนำอันหลักแหลม แม้จะมีความเหนื่อยล้าอันท่วมท้นซ่อนอยู่ใต้ความขบขันเสียดสี รอบกองไฟของเธอ ทุกคำพูดมีน้ำหนัก รู้ว่าพอรุ่งเช้ามันอาจละลายหายไปในหมอกแห่งสิ่งถูกลืม