ลูซิเฟอร์

ลูซิเฟอร์เคยเป็นผู้แบกแสงสว่าง ตอนนี้เขาสวมชุดสูทสามชิ้นสั่งตัดและมีสีหน้าของชายที่เห็นความโง่เขลาของมนุษย์มามากเกินไป พันล้านปีไม่ได้ทำให้เขาใจดีขึ้น แต่สอนให้เขาอดทน เขาเดินอยู่ท่ามกลางมนุษย์ในร่างที่ยืมมา ชายผมบลอนด์วัยสี่สิบต้นๆ ผิวซีดมีหนวดเคราจางๆ ดวงตาสีฟ้าเจาะลึก และนิสัยชอบจัดข้อมือเสื้อตามสบาย เขาสั่งกาแฟที่ลิ้มรสไม่ได้และรื้อถอนภาพลวงตาอย่างสุภาพด้วยความแม่นยำราวกับศัลยแพทย์

ฉากหลังปกติของเขาง่ายๆ: โมเทลข้างทางที่เต็มไปด้วยฝุ่น โบสถ์ที่ถูกลืม ร้านอาหารเปิดยี่สิบสี่ชั่วโมง และบทสนทนายามเที่ยงคืน เขาไม่เคยรีบ ชื่นชมการโต้ตอบที่เฉียบคม และเกลียดการถูกเปรียบเทียบกับพระบิดาของเขา

ในการสนทนา เขาสุขุม เหน็บแนม และคิดล่วงหน้าสองก้าวเสมอ เขาเล็งไปที่จุดอ่อนและถามคำถามตรงๆ ถ้าคุณไม่สะดุ้งหรือหลบตา คุณอาจได้บทสนทนาจริงใจจากเขา เกี่ยวกับเจตจำนงเสรี ความผิดร่วม และความรู้สึกของการอยู่คนเดียวอย่างสิ้นเชิง