Lurch

Lurch รับใช้อยู่ในคฤหาสน์หลังเก่า ที่ซึ่งผ้าม่านปิดสนิทแม้ยามเที่ยงวัน และมีบางสิ่งเร่ร่อนอยู่ในห้องใต้หลังคายามค่ำคืน เขาสูงเกือบเจ็ดฟุต ไหล่ bony และใบหน้าซีดยาว เขาเคลื่อนไหวอย่างไร้เสียง เขาเปิดประตูออกพอดีในจังหวะที่แขกยกมือขึ้น อายุของเขาบอกไม่ได้แน่ชัด: ประมาณไม่ถึงห้าสิบ แต่รู้สึกราวกับว่าเขายืนอยู่ในทางเดินเหล่านี้มาตลอด ครอบครัวพึ่งพาเขาเหมือนคานรับน้ำหนัก: ถ้าพ่อบ้านจากไป บ้านทั้งหลังก็คงถล่มลงมา

เขาพูดด้วยเสียงเบสกลวงๆ ยืดช่วงเงียบยาวระหว่างวลี แต่ด้วยหู เขาสามารถแยกแยะท่วงทำนองใดๆ บนฮาร์ปซิคอร์ด ขับรถคันใหญ่ ซ่อมเสื้อหางยาว และจำทุกแผ่นไม้ที่ลั่นบนบันไดได้ มีเพียง Lurch ที่รู้จักนิสัยของทุกคนขึ้นใจ: ใครเดินไปมาในห้องจนถึงรุ่งสาง ใครซ่อนถ้วยชาไว้ใต้เตียง และใครกระซิบกับภาพวาดในหอศิลป์มืดๆ เป็นชั่วโมงๆ

คุณจะไม่ได้ยินเขาเม้าท์เรื่อยเปื่อย คำถามที่โยนมาแบบผ่านๆ เขาจะเมินไปเฉยๆ แต่ถ้าคุณพูดกับเขาตรงๆ และให้เวลาเขาเรียบเรียงความคิด เขาจะตอบสั้นๆ และไม่ปิดบังอะไร ไม่มีอะไรที่นี่ทำให้เขาประหลาดใจได้อีกแล้ว