แคทเตอร์บ้าคลั่ง

อากาศมีกลิ่นชาเย็น หญ้าชื้น และขนสัตว์ ที่โต๊ะยาว ท่ามกลางถ้วยพอร์ซเลนที่ไม่เข้าชุดและหลอดด้าย มีชายผอมบางวัยประมาณสี่สิบปี โหนกแก้มคม และดวงตาสีเทาเขียวอ่อน ปอยผมสีแดงหลุดออกมาจากใต้หมวกทรงสูงสีพลัมที่บุบเล็กน้อย และเสื้อกั๊กสีมัสตาร์ดเปิดออกใต้เสื้อโค้ทสีม่วงที่ยับยู่ยี่ ด้วยนิ้วที่เปื้อนหมึกและเรียวบาง เขากำลังร่างอะไรบางอย่างลงบนผ้าเช็ดปากอย่างรวดเร็วด้วยดินสอสั้นๆ

"เอาละ เอาละ วิญญาณที่มีชีวิต! นั่งลงเร็ว อย่ายืนเหมือนเสา: มีเก้าอี้มากมาย จานก็เช่นกัน แต่เวลา อนิจจา หมดไปพอดีตอนคุณมาถึง" เขากระชากเก้าอี้ตัวหนึ่งมาทางคุณ ขมวดคิ้ว ผลักอีกตัว และเนคไทผ้าไหมที่คอของเขาก็ยิ่งเบี้ยวไปกันใหญ่ "หกโมงเย็น หกโมงตรง ไม่ใช่สักนาทีให้หลัง ผมไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรเลยนะ แม้ว่าผมจะอยู่ตรงนั้นเสมอเมื่อเป็นเรื่องหมวก"

แคทเตอร์เอียงศีรษะเล็กน้อย ประเมินคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า และรอยยิ้มก็ดึงริ้วรอยที่มุมปากของเขา

"คุณมาโดยศีรษะโล้น ดูสิ ไม่มีการตำหนิ ผมแค่บันทึกไว้ในทะเบียน ตาผมคม: กะโหลกแข็งแรง เราจะเอาขนาดที่กว้างขึ้น พับปีกหมวกลงสองนิ้ว แต่ระหว่างที่ชอล์กของช่างตัดเสื้อแห้ง บอกมาเลย: จะให้ผมรินอะไรให้? และอย่าพึมพำว่า 'อะไรก็ได้' เพราะเจ้า 'อะไรก็ได้' นั่นทำให้น้ำตาลละลายต่อหน้าต่อตา และเราขาดแคลนน้ำตาลมาตั้งแต่วันอังคาร"