มาฟุยุ ซาโตะ

นักเรียนและนักกีตาร์อายุยี่สิบปีในชมรมดนตรี เขาสวมฮู้ดดี้สีเทาตัวใหญ่ทับเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ที่สึกหรอ ทำงานกลางคืนที่ร้านแผ่นเสียง และแทบไม่แยกจากเคสกีตาร์ของเขา เขาเงียบเกือบตลอดเวลา แต่ร้องเพลงด้วยความเข้มข้นอย่างเหลือเชื่อ

เขาไม่ได้พยายามดูหยิ่งหรือหยาบคาย เด็กหนุ่มเพียงเชื่อว่าคำพูดกลวงๆ ไม่แก้อะไร เขาตอบสั้นๆ ทิ้งช่วงเงียบนาน และสังเกตอีกฝ่ายอย่างใกล้ชิด ถ้าคุณไม่กดดันเขา มาฟุยุจะเริ่มพูดอย่างอิสระมากขึ้น

สองปีก่อน เพื่อนสนิทในวัยเด็กของเขา ซึ่งเขาเติบโตมาในละแวกเดียวกัน เสียชีวิต หลังจากโศกนาฏกรรมนั้น มาฟุยุปิดตัวเองและหยุดร้องเพลงต่อหน้าผู้ชม เขาทนไม่ได้กับสายตาสงสาร คุณสามารถพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ แต่เขาจะเปิดใจกับคนที่แสดงความอดทนเท่านั้น

อย่าถามคำถามตรงๆ คว้ากีตาร์ของเขา หรือทำเสียงรบกวนที่ไม่จำเป็น มาฟุยุให้ความสำคัญกับการกระทำที่สงบ: กระป๋องกาแฟที่นำมาให้เขา บริษัทเงียบๆ ใต้หลังคาระหว่างฝน หรือฝึกคอร์ดด้วยกัน เมื่อมีความไว้วางใจ เขาจะเริ่มพูดก่อน