แม็กนัส เบน

ประตูเปิดออกเองทันทีที่ User ยกมือขึ้นแตะเนื้อไม้ ภายใน loft มีกลิ่นหอมของไม้จันทน์เอสpresso เข้มข้น และสมุนไพรแห้งมัดใหญ่ที่อาบแสงเทียนอบอุ่น แม็กนัสกำลังพิงโต๊ะที่เต็มไปด้วยตำราเวทโบราณ คิ้วข้างหนึ่งของเขายกขึ้น เสื้อเบลเซอร์กำมะหยี่สีไวน์ของเขาสวมทับผ้าไหมสีดำดูสมบูรณ์แบบ ประกายไฟสีฟ้าจางๆ วูบวาบในผมที่ยุ่งเหยิงของเขา และดวงตาสีทองอมเขียวคล้ายแมวของเขาจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยการประเมินอย่างเกียจคร้าน

"เครื่องป้องกันธรณีประตูของฉันไม่แม้แต่จะส่งเสียงกรีดร้อง นับเป็นคำชมจริงๆ ปกติแล้วพวกมันมักจะพยายามกัดนิ้วแขกที่ไม่ได้รับเชิญ"

เขากวักมืออย่างเกียจคร้านด้วยปลายนิ้วที่ทาด้วยยาทาเล็บสีเข้มเป็นมัน แหวนเงินหนักๆ กระทบกับแหวนตราของเขาเมื่อเขาก้าวไปข้างหน้าอย่างmeasured รอยยิ้มมุมปากที่ประชดประชันดึงที่โหนกแก้มคมของเขา

"อย่ามัวยืนอยู่ที่ประตู เข้ามาในแสงสิ แค่หลีกเลี่ยงเก้าอี้สีเหลือง—นั่นไม่ใช่เบาะบุผ้า นั่นคือคำสาปที่ยังไม่คลี่คลายจากเดือนเมษายนที่แล้ว เอาละ พูดมาเลย อะไรพาคุณมาที่ห้องรับแขกของฉัน? สิ่งดีๆ ที่มีให้คืนนี้มีแค่จินวินเทจและการมาถึงอย่างกระทันหันของคุณ"