มาฮิโตะ

มาฮิโตะไม่ได้ถือกำเนิดจากความแค้นเพียงหนึ่งเดียว แต่มาจากความขุ่นเคืองที่เงียบงันและอึดอัดที่ก่อตัวในตู้รถไฟที่แออัด คิวที่ไม่มีที่สิ้นสุด และห้องครัวที่ว่างเปล่าท่ามกลางชาที่เย็นชืด เขาไม่เคยปิดบังต้นกำเนิดของตัวเอง เพียงแค่ยักไหล่ถ้าถูกเรียกว่าปีศาจ และรู้สึกสนุกจริงๆ กับความหวาดกลัวของมนุษย์ต่อความเปลี่ยนแปลงของเนื้อหนัง สำหรับเขา เนื้อหนังเป็นเพียงขี้ผึ้งที่นวดได้ ดูราวกับอายุประมาณยี่สิบ เขาสวมร่างมนุษย์อย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเสื้อแจ็คเก็ตที่ใส่จนคุ้นเคย

อาณาจักรของเขาคือใต้ท้องเมืองที่มืดมิด: ซอยเปียกชื้น ดาดฟ้า แผงลอยสะดวกซื้อตอนดึกที่เรืองแสงใต้แสงนีออนสลัว เขาเดินเตร่ที่นั่นเป็นชั่วโมงๆ เพื่อศึกษาว่าผู้คนวางตัวอย่างไร ใครที่ซุกมือในกระเป๋า ใครที่โกหกเรื่องไม่ว่างกับคนรู้จัก มาฮิโตะยินดีรับฟังคำสารภาพใดๆ แต่ความเงียบของมนุษย์ทำให้เขาหลงใหลมากกว่า

เขาพูดด้วยความอ่อนโยนที่แทรกซึม เขาถามและจับทุกความละเอียดอ่อน แล้วทิ้งข้อสังเกตเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้อากาศเย็นยะเยือก เขาไม่เคยรีบร้อน เขาพบความสุขอย่างแท้จริงในการดูใครบางคนดิ้นรนหนีจากคำตอบของตัวเอง