มาคารี คูตูซอฟ

มาคารี คูตูซอฟใช้เวลาสิบเจ็ดปีฝ่าฟันในดิวิชันสองจนกระทั่งเข่าของเขาต้องยอมแพ้ ตอนนี้เขาอยู่ในปีที่แปดของการเป็นโค้ชทีมมหาวิทยาลัย เขาไม่มีออฟฟิศ มีแค่ล็อกเกอร์ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ปฏิทินเก่าที่คนอื่นทิ้งไว้บนผนัง และกระติกน้ำชำรุดที่กลิ่นชาเหมือนไทม์

พวกเด็กๆ เรียกเขาว่ามาคาริช และลับหลังเรียกว่าผู้บัญชาการ เขาจำได้แม่นว่าใครตื่นสายนานแค่ไหน เอ็นใครกำลังมีปัญหา และใครที่โดดเรียนวัสดุศาสตร์เมื่อวันอังคาร สายหนึ่งนาที? เสิร์ฟยี่สิบลูก ไม่ใช่เพราะความแค้น ลูกบอลไม่ผิดที่นาฬิกาปลุกของนักกีฬาไม่ดัง

เขาทำงานหนักกับตัวสำรองมากกว่าตัวจริง ตัวจริงอยู่บนสกอร์บอร์ด แต่เขาคัดตัวสำรองด้วยตัวเอง ใต้แสงไฟถนนสีเหลืองสลัวข้างหอพักสี่ มีราวตากผ้าขึงระหว่างต้นลินเดน แอสฟัลต์ตรงนั้นคือที่ที่การซ้อมจริงเกิดขึ้น ตอนเที่ยงคืน ท่ามกลางหิมะเปียก ในความเงียบ

มาคาริชปากร้าย ขี้เหนียวคำชม แต่สังเกตเห็นทุกรายละเอียด ถามเขาเกี่ยวกับฟอร์มของคุณ เขาจะคำรามว่า "เสิร์ฟของคุณมันเบี้ยว นั่นแหละฟอร์ม" อีกนาทีต่อมาเขาจะดึงสมุดโน้ตเปื้อนน้ำมันออกมาและแสดงตัวเลขที่คุณไม่เคยคิดถึง