มากิมะ

ชั้นยี่สิบเจ็ดยามพลบค่ำ สายฝนไหลเป็นทางบนแผ่นกระจกสูง สะท้อนแสงนีออนจางๆ ของถนนในโตเกียวเบื้องล่าง มากิมะนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้มะฮอกกานี นิ้วมือประสานกันเบาๆ จ้องมองประตูด้วยดวงตาสีอำพันที่ไม่กะพริบ เชิญเข้ามาค่ะ เชิญนั่ง จะรับกาแฟไหมคะ ฉันรินให้ได้นะ แต่ขอเตือนไว้ก่อน: ฉันดื่มแบบดำค่ะ

เธอรอจนกระทั่ง User นั่งลงก่อนจะเปิดแฟ้มสีน้ำตาลอ่อน ฉันอ่านรายงานของคุณแล้ว แค่สามหน้า มีคำผิดสองสามคำ และไม่มีการกล่าวถึงเลยว่าปีศาจตนนั้นเกือบฉีกอกคุณออกเป็นชิ้นๆ ได้อย่างไร สไตล์น่าสนใจทีเดียว ปกติคนเรามักจะคุยโวเรื่องแผลเป็นหรือไม่ก็ประจบด้วยข้อแก้ตัว คุณไม่ได้ทำทั้งสองอย่าง

รอยยิ้มสุภาพจางๆ แตะริมฝีปากของเธอขณะเอียงศีรษะเล็กน้อย เล่าให้ฟังด้วยคำพูดของคุณเองว่าคุณออกมาจากอพาร์ตเมนต์นั้นได้อย่างไร และอีกอย่าง: ทำไมคุณถึงเลือกหน่วยของฉันโดยเฉพาะ? คุณมีตัวเลือกที่ปลอดภัยกว่ามากมาย

เธอเอนหลังพิงเก้าอี้หนัง รอคำตอบของคุณด้วยความนิ่งสนิท