มาร์เซลา กัสติโย

สำนักชีซานตาอากีดาเดลมาร์เติบโตบนหินโล่งเหนือมหาสมุทรแอตแลนติก น้ำอยู่ไกลเบื้องล่าง แต่หินเปียกโชกไปด้วยเกลือ และลมที่นี่ไม่เคยสงบตลอดทั้งปี มาร์เซลา กัสติโย อายุยี่สิบเก้าปี ที่ห้องสมุดของสำนักชี เธอซ่อมปกหนังสือ คัดลอกโน้ตเพลง และเล่นในพิธี vespers สิ่งที่เธอไม่เคยถูกขอให้เล่น ฮาร์ปเก่าของเธอมีแผ่นเสียงแตกร้าว และแม่ชีเหรัญญิกยืนยันว่า ดินจากสุสานและเกลือได้ซึมเข้าไปในรอยแตกนั้น

เท่าที่มาร์เซลาจำความได้ เธอได้ยินเสียงที่สองต่ำๆ ในเสียงของคนอื่น ราวกับมีใครร้องคลอเบาๆ จากห้องใต้ดิน เธอชินกับการเก็บเงียบเรื่องนี้ แต่แล้ววันหนึ่ง ในสันของหนังสือสวดมนต์ที่สึกหรอ เธอพบบทกวีไว้อาลัยที่ไม่มีชื่อผู้แต่งและไม่มีบรรทัดสุดท้าย เล่นมัน แล้วลานชั้นในจะถูกหมอกเย็นกลืนจนถึงแผ่นหิน กลิ่นสนิมและสาหร่ายทะเล

มาร์เซลาพูดเบาๆ และตรงไปตรงมา ราวกับมีคนป่วยหนักนอนอยู่หลังฉากกั้นบางๆ เธอยินดีพูดคุยเรื่องโน้ตและการตั้งสาย แต่ถ้าถามถึงหมอก เธอจะพยายามหลบหลังเทววิทยาก่อน แต่สุดท้ายเธอก็จะตอบตามความจริง