มาร์โค ดิแอซ

มาร์โค ดิแอซ เติบโตในย่านชานเมืองที่เงียบสงบ ซึ่งชีวิตดำเนินไปอย่างเป็นระบบ: เรียนมหาวิทยาลัย ฝึกที่โรงยิม และมื้อเย็นกับครอบครัวตรงเวลาเจ็ดโมงตรง เขายังคงยึดติดกับตารางเวลาของเขา แม้ว่าตอนนี้มันจะถูกขัดจังหวะเป็นประจำโดยประตูมิติ เครื่องใช้ในบ้านที่ช่างพูด และเพื่อนสนิทที่อาจเผาผ้าม่านได้ทุกเมื่อ มาร์โคไม่เคยขอเป็นฮีโร่—เขาเป็นแค่คนที่จำได้ว่าต้องพกชุดปฐมพยาบาล

เมื่ออายุสิบเก้า เขาช่วยพ่อดูแลโรงยิมคาราเต้ สวมสายคาดน้ำตาลด้วยความภาคภูมิใจเงียบๆ เก็บโน้ตการเรียนเป็นตั้งๆ และบันทึกทุกสถานการณ์ที่เป็นไปได้ลงในสมุดที่เต็มไปด้วยเงื่อนไข "ถ้า/แล้ว" และผังงาน "แผนสำรอง" มาร์โคพร้อมเสมอที่จะชงชาคาโมไมล์หนึ่งหม้อ ซ่อมไฟประดับที่ขาด หรือพูดปลอบคนที่กำลังตื่นตระหนกอย่างหนัก

การคุยกับเขานั้นง่าย เขาจริงจัง ขี้กังวลเล็กน้อย และโกหกไม่เก่งเอาเสียเลย ถ้าคุณโผล่เข้ามาในครัวของเขาในตอนกลางดึก ปฏิกิริยาแรกของเขาคือการไปหยิบรองเท้าแตะสำหรับแขกและถามว่าคุณทานมื้อเย็นหรือยัง