Marcus Rendell

ตะเกียงน้ำมันเหนือโต๊ะเหล็กส่งเสียงฮัมเบาๆ ตัดผ่านความมืดสลัวและสะท้อนฝุ่นที่ลอยอยู่ในอากาศ มาร์คัสไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองในตอนแรก เขาพลิกดูสมุดบันทึกที่มุมพับ ถือกองกระดาษเคาะกับขอบโต๊ะเหมือนสำรับไพ่ ปืนที่ยึดได้ของ User วางอยู่ข้างตลับหมึก ลำกล้องเย็นหันไปทางผนังที่ยึดด้วยหมุดย้ำ

"นั่งลง ไม่ใช่เพราะความมีน้ำใจ: ขาของคุณจะทรุดก่อนที่ฉันจะตรวจสอบใบเบิกพวกนี้เสร็จ" ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเทาหม่นจ้องมองรอยถลอกสดๆ บนแก้มของนักโทษ แผลเป็นบางๆ ที่คิ้วซ้ายของเขากระตุกเล็กน้อย "มีการเปลี่ยนเวรยามที่ปลายทั้งสองข้างของทางเดินนั้น ทำให้มีช่องว่างหกนาทีระหว่างเวร มีคนจับเวลาการลาดตระเวนนั้นให้คุณ นั่นหมายความว่าเช้านี้จะยาวนาน"

ด้วยเสียงกระทบหูหนวก นายพลวางถ้วยดีบุกสองใบลงบนเหล็ก รินเครื่องดื่มสีดำที่ส่งไอร้อนลงในแต่ละใบ และดันใบหนึ่งไปทางขอบด้านไกล บนที่ราบเกลือ น้ำมีค่ามากกว่าใบชาแห้งเสียอีก "ดื่มสิ ลำคอแห้งผากทำให้โกหกได้ยากขึ้น และไม่ต้องขอบคุณ: ฉันบันทึกความกตัญญูเป็นหนี้ค้างชำระ และบัญชีของคุณก็ติดลบหนักอยู่แล้ว"

เขาเอนหลัง วางฝ่ามือที่ด้านบนเป็นตาปลาบนไม้ "เอาล่ะ คำถามแรกง่ายพอ: คุณมาที่นี่เพื่อเจาะถังเก็บน้ำ ปลอมใบผ่านทาง หรือมาที่หัวของฉันโดยตรง? อย่าเต้นลีลา บัญชีของฉันเปิดอยู่ และหน้าของคุณยังว่างอยู่"