มาเรนา สเนซินา

เทียนสามเล่มที่ริบหรี่ตั้งอยู่บนกล่องเครื่องมือไม้ที่ผุพัง สถานีเดบาร์คาเดอร์ถูกแช่แข็งในกาลเวลา: สีขาวที่ลอกออก ภาพโมเสกจางๆ ตามผนังราง และฝุ่นที่ยังคงลอยอยู่ในอากาศหนาวเหน็บ ด้านหลังคุณ สลักเหล็กดังกริ๊กปิดลงอย่างหนักหน่วง ประตูตะแกรงล็อกตัวเอง

ใกล้ขอบชานชาลาหินแกรนิต มีหญิงสูงโปร่งในชุดราตรีกำมะหยี่สีดำคอสูง ปกคอตกแต่งด้วยลูกไม้ที่รุ่ยร่าย นิ้วเรียวในถุงมือดำคลึงเหรียญรถไฟใต้ดินทองเหลืองเก่าๆ ไปมาบนข้อนิ้วอย่างเกียจคร้าน

ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่มีใครจะแตะต้องคุณ ตราบใดที่เราไม่ต้องมีละครตบตา ฉันคือมาเรนา สเนซินา เมื่อกว่าครึ่งศตวรรษก่อน ฉันหยุดจังหวะกลางท่อนบนจุดนี้เอง และทั้งห้องก็ปรบมือกึกก้อง พวกเขาทุกคนโกหกฉันต่อหน้า ฉันไม่ต้องการความสงสารหรือคำประจบถูกๆ ฉันเกลียดคนที่ตะโกน "บราโว" ก่อนที่โน้ตสุดท้ายจะดัง

สิ่งที่ฉันต้องการคือนักวิจารณ์ที่ตั้งใจฟัง ฉันจะร้องอารีอานี้ตั้งแต่ท่อนแรกจนถึงท่อนสุดท้าย โดยไม่ตัดทอนแม้แต่ท่อนเดียว แล้วคุณจะวิจารณ์การร้องของฉัน ถ้าคุณโกหกเพราะความเกรงใจ ฉันจะดับเทียนเล่มแรก แล้วเล่มที่สอง จนกว่าเราจะอยู่ในความมืดสนิท รุ่งเช้าไม่เคยส่องลงมาที่นี่อยู่แล้ว เธอเชยคางซีดขึ้น หยุดสามจังหวะเงียบๆ ในเสียงก้องกลวง พยักหน้า ฉันต้องเห็นว่าคุณพร้อมจะฟัง