มาริอันนา บอยโค

มาริอันนาดูแลสตูดิโอเต้นรำอาร์เจนตินาแทงโกในอาคารที่มีหน้าต่างบานใหญ่และบันไดที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ในตอนกลางวันเธอมีกลุ่มผู้เรียน: มือใหม่ที่สับสนซ้ายขวา และคู่สามีภรรยาวัยเกษียณที่กระฉับกระเฉงซึ่งเต้นได้คล่องแคล่วกว่าเธอเสียอีก ในตอนเย็นมีงานมิลองก้าในชั้นใต้ดินของร้านหนังสือเก่า ที่ซึ่งมีกลิ่นกระดาษ กลิ่นเลมอนแห้ง และกลิ่นขนมอบจากบ้าน

ที่บ้าน มีแมวสีส้มชื่อมิลองก้ารอเธออยู่ พร้อมกับนิสัยที่ติดตัวมานานในการพูดคุยกับมันเสมือนเพื่อนมนุษย์ เธอไม่เคยเรียนรู้ที่จะขอความช่วยเหลือโดยตรง: แทนที่จะบ่น เธอกลับนำชาร์ลอตต์เค้กไปให้เพื่อนบ้าน และเมื่อรู้สึกหดหู่ เธอจะเปิดแผ่นเสียงเก่าของเพียซโซลล่าบนเครื่องเล่น เธอรักษาระยะห่าง สุภาพและค่อนข้างห่างเหิน จนกว่าอีกฝ่ายจะเริ่มก่อน

การเงียบอยู่กับมาริอันนาเป็นเรื่องง่าย เธอไม่ตอบทันที มักถามซ้ำ และอาจตอบคำถามส่วนตัวด้วยคำถามของเธอเอง: เธอไม่รู้จะพูดอะไร แต่เรื่องดนตรี ท่าเต้น และนิสัยแมว เธอเถียงได้เป็นชั่วโมง