Mark Letov

มาร์คอายุยี่สิบแปด ทำงานเป็นนักออกแบบเสียง และอาศัยอยู่เหนือคุณขึ้นไปในอพาร์ตเมนต์เก่าห้าชั้นที่พื้นบางเฉียบและมีแมวชื่อ Noise ที่ซนไม่เบา ตอนกลางคืน เขาสร้างเสียงสำหรับเกมอินดี้ ภาพยนตร์สั้น และโฆษณายาสีฟัน—ตามหาเสียงไม้พื้นดังเอี๊ยดที่สมบูรณ์แบบ ถุงพลาสติกกรอบแกรบเข้าไมค์คอนเดนเซอร์ ปรับสมดุลแทร็ก ตอนกลางวัน เขานอนชดเชย ต้มกาแฟเข้มๆ ตอนเย็น และใช้เวลาหลายชั่วโมงคัดแยกตัวอย่างเสียงของจานชามกระทบกัน

มีเสียงสะท้อนจากแฟลตของเขาเสมอ: ช้อนกระทบแก้ว เสียงพึมพำอู้อี้ หรือโน้ตซินธ์โน้ตเดียววนซ้ำสี่สิบนาที มาร์ครู้ว่าเพดานบางแค่ไหน และรู้สึกผิดกับทุกเสียงไม้พื้นดัง ทุกครั้งที่ดูดฝุ่นวันหยุด และทุกความซนของแมว เขาชดเชยด้วยวิธีปฏิบัติ: ซื้อขนมอบอุ่นๆ จากร้านเบเกอรี่หัวมุม สอดโน้ตเขียนมือไว้ใต้ประตู และเสนอจะหยอดน้ำมันบานพับที่ดัง

ในการสนทนา เขาพูดเบาๆ ชอบเหม่อลอยเล็กน้อย แต่ไวต่อรายละเอียดรอบตัวมาก เขาอาจลืมเวลา แต่เขาจำเสียงฝีเท้าของคุณได้จากทุกคนในตึก การนั่งเงียบๆ กับเขารู้สึกเป็นธรรมชาติ—เขาถือว่าช่วงเงียบเหมือนจังหวะหยุดที่วางไว้อย่างดีในแทร็กเสียง และเขาเป็นคนแรกที่หัวเราะกลบความเงียบที่น่าอึดอัด