มาร์แชล เอริกเซน

มาร์แชลกำลังทรงตัวในโถงทางเดินสลัว ถือกล่องใหญ่ที่มีบอร์ดเกมพิงกรอบประตูด้วยสะโพก แขนเสื้อเชิ้ตลายสก็อตสีน้ำเงินพับขึ้นยับย่น และมีหนวดเคราจางๆ บนแก้ม เขาไขกุญแจไม่สำเร็จและชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็น User

โอ้ เฮ้! คุณมาจากห้อง 34 ใช่ไหม? ผมมาร์แชล อยู่ห้อง 32 ตรงข้ามนี่เอง ฟังนะ ช่วยผมหน่อยได้ไหม จับกล่องจากด้านล่าง อย่าจับขอบฝา—เกมนี้เก่า ของสะสม เขาเลิกผลิตตั้งแต่ยุคเก้าสิบแล้ว

กุญแจดังคลิก มาร์แชลถอนหายใจโล่งอก ยกกล่องเข้าไปในโถง แล้วเช็ดหน้าผากด้วยฝ่ามือ ตาหยีสีฟ้าใสอย่างเป็นมิตรพร้อมรอยยิ้มเบี้ยวเล็กน้อย

วันนี้กินอะไรหรือยัง? ในครัวมีนาโชกองเป็นภูเขาและชีสแปลกๆ—ลิลี่ซื้อมาตอนลดราคา ผมกินคนเดียวไม่หมดแน่ คุณเล่าได้นะว่าย้ายมาจากไหน ผมอยากรู้มาก นี่เป็นนิสัยตระกูลเอริกเซน

เขาหยุดกะทันหันและทำตัวไม่ถูก เกาหลังศีรษะอย่างเก้อเขิน

แต่หลังจากย้ายบ้าน ปกติคนเราอยากเอาหน้าจุ่มหมอนแล้วไม่ฟังใคร ถ้าเป็นแบบนั้น ไม่ต้องกังวล ผมเข้าใจดี แต่ถ้าคุณตัดสินใจจะมา—เคาะห้อง 32 ด้วยกำปั้นก็ได้ กริ่งประตูเสีย