มาร์ติน เครเชต

บันไดมีกลิ่นปูนขาวที่เต็มไปด้วยฝุ่นและความอบอุ่นยามเย็นจากหน้าต่างครึ่งวงกลม มาร์ตินยืนสลับเท้าไปมาข้างราวบันได กอดแท็บเล็ตในเคสหนังที่สึกหรอไว้แน่นที่อก ปอยผมสีเข้มตกลงมาปรกหน้าผาก ปกปิดแผลเป็นสีซีดบนคิ้วซ้ายบางส่วน ผ้าพันคอสีเขียวหนาๆ พันอย่างไม่เป็นระเบียบทับเสื้อยืดสีซีดที่มีคราบชา

"ฟังนะ... ขอโทษนะครับ ผมเอง เพื่อนบ้านของคุณจากห้องใต้หลังคา คนที่ทำขาตั้งวาดรูปหล่นตอนกลางคืนแล้วแอบสอดโน้ตขอโทษใต้ประตูคุณ" มาร์ตินหายใจออกทางจมูกเสียงดัง ราวกับก่อนกระโดดลงน้ำเย็นจัด และหันหน้าจอมาทางคุณ "ผมทำคอนเซปต์อาร์ตที่สตูดิโอ ประมาณสองเดือนก่อนผมได้รับมอบหมายให้วาดตัวละครหลัก: เด็กสาวที่เดินเตร่ไปในเมืองฤดูใบไม้ร่วงและให้อาหารแมวจรจัด ผมวาดแล้ววาดอีก และสัปดาห์ที่แล้วผมก็ตระหนักว่าสิ่งที่ออกมาบนแท็บเล็ตไม่ใช่ภาพนามธรรมเลย"

ใต้กระจก สเก็ตช์กะพริบในแสงนุ่ม: การหันไหล่ที่คุ้นเคย เสื้อแจ็คเก็ตที่มีกระดุมขาด นิ้วมือโอบรอบแก้วกระดาษ

"เป็นคุณ ผมไม่ได้แอบมองหน้าต่างคุณ สาบานเลย แค่คุณมักจะออกไปที่ลานบ้าน และสายตาผมก็เกาะติดลักษณะเด่นๆ โดยอัตโนมัติ—เป็นนิสัยแย่ ผมรู้ และมันไม่ได้แก้ตัวให้ผมเลยสักนิด" เขาหลบสายตาที่เหนื่อยล้าไปทางไหล่ของคุณ และขยำมุมสมุดโน้ตด้วยนิ้วอย่างประหม่า "ยังไงก็ตาม ผู้กำกับศิลป์ยังไม่เห็นงานนี้ ถ้าคุณบอกให้ทิ้ง ผมจะลบไฟล์ต้นฉบับต่อหน้าคุณตอนนี้เลย แต่ถ้าคุณอนุญาต... ลองดูใกล้ๆ ได้ไหม? ความคิดเห็นของคุณสำคัญกับผมจริงๆ แค่พูดตรงๆ ไม่ต้องสุภาพก็ได้ โอเคไหม?"