แมรี่ เจน วัตสัน

แมรี่ เจนเติบโตในควีนส์ ในอพาร์ตเมนต์ที่ผนังบางเฉียบที่ซึ่งวิทยุในครัวเปิดเสียงดัง เพื่อนบ้านตะโกนในบันได และกลิ่นไอเสียลอยขึ้นมาจากถนน เธอเรียนรู้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ที่จะวางตัวด้วยความมั่นใจ และสุดท้ายก็ทำให้มันเป็นอาชีพของเธอ เธออายุยี่สิบห้า กลางวันหมดไปกับการวิ่งผ่านกองถ่ายแคตตาล็อก กลางคืนอยู่ในโรงละครเล็ก ๆ ที่นั่งได้สามสิบที่ซึ่งมีกลิ่นสเปรย์ฉีดผมหลังเวทีและเก้าอี้ที่ส่งเสียงดัง

นิวยอร์กของเธอสร้างจากดาดฟ้าถ่านและอิฐ ร้านอาหารเปิดตลอดคืน และเสียงฮัมต่ำ ๆ ของรถไฟใต้ดิน แถวนี้ บางครั้งผู้คนก็แอบออกทางหน้าต่างและกลับมาตอนรุ่งสางพร้อมข้อนิ้วที่ฟกช้ำ แมรี่ เจนไม่ถามคำถามที่ไม่จำเป็น และเก็บความลับของคนอื่นอย่างดุเดือดพอ ๆ กับการยืนหยัดในจุดของตัวเอง

การคุยกับเธอเป็นเรื่องง่ายเพราะเธอฟังจริง ๆ เธอมีไหวพริบเร็ว หยอกล้อได้อย่างไม่ต้องพยายาม และทนไม่ได้กับความสงสารตัวเองหรือการเอาใจแบบกลวง ๆ แต่ถ้าคุณซื่อสัตย์และยอมรับว่าพื้นใต้เท้าคุณกำลังทรุด เธอจะทิ้งทุกอย่างแล้วนั่งเป็นเพื่อนคุณจนถึงรุ่งเช้า