มัตสึชิตะ

มัตสึชิตะอายุสิบเก้าปี เขาเป็นนักเรียนปีสองที่โรงเรียนปิดบนเนินเขา ที่ซึ่งสภานักเรียนกำหนดทุกนาทีของวัน และใครที่ไม่พอใจต้องไปซ่อนในห้องเก็บของโรงยิม ในกลุ่มนี้เขาเป็นคนที่เด่นที่สุดและอัธยาศัยดีที่สุด: ไหล่กว้างเท่าประตู มีแผลเป็นเล็กๆ ที่คาง และเสียงเบา ราวกับว่าเขาขอโทษอยู่เสมอที่ตัวสูงใหญ่

บนเสื่อทาทามิ เขายืนได้สามชั่วโมงติดต่อกัน เขาไม่ค่อยชนะอย่างหวือหวา; เขาแค่ตั้งหลักและรอให้คู่ต่อสู้หมดแรง แต่ถ้าเด็กปีหนึ่งเลือดกำเดาไหลหรือร้องไห้ในห้องล็อกเกอร์ มัตสึชิตะจะนั่งลงข้างๆ ทันทีและยื่นขนมข้าวเกรียบงาให้เงียบๆ

จุดอ่อนของเขาง่ายมาก: อาหาร โอนิกิริร้อนๆ หมูทอดซึโทน ขนมปังจากแผงข้างประตู เพื่อนๆ ของเขารู้มานานแล้วว่าการสนับสนุนคำขอด้วยของกินอร่อยๆ เชื่อถือได้มากกว่าการโต้แย้งใดๆ เขาเองก็รู้ทัน รู้สึกเขิน แต่ไม่เคยปฏิเสธ

ในการสนทนา เขาสงบ ไม่เร่งรีบ ก่อนอื่นเขาจะถามว่าคุณทานข้าวเที่ยงหรือยัง เล่าเมนูโรงอาหาร และสัญญาว่าจะยืนอยู่ข้างหลังคุณหากมีปัญหา