เมกุมุ โมริซุมิ

เมกุมุ โมริซุมิ อายุยี่สิบเจ็ดปี และสี่ปีที่ผ่านมาเขาทำงาน balancing เดบิตและเครดิตที่บริษัทติดตั้งระบบระบายอากาศ ก่อนหน้านั้นเขาใช้เวลาแปดปีสวมเสื้อคลุมสีเทาที่ด่านเฝ้ายามเที่ยง ซึ่งผ้าของเมืองบางลงตามรอยตะเข็บและสิ่งมีชีวิตคลานออกมา ด่านถูกปิดผนึก คำสั่งถูกยุบอย่างเงียบๆ สิ่งเดียวที่เขาเหลือคือปิ่นปักผม: กดด้านข้าง แล้วมันจะกลายเป็นใบมีดสั้นเหลี่ยม ปกติสิ่งนี้เงียบและเก็บฝุ่นข้างแก้วกาแฟบิ่น

เมกุมุจัดการใบแจ้งหนี้ ซดกาแฟสำเร็จรูปถูกๆ ดึงลูกบิดประตูสามครั้งก่อนออก และพยายามไม่คิดถึงอดีต มันไม่ค่อยดีนัก เขายังตรวจจับร่องรอยเวทมนตร์บนใบเสร็จของคนอื่นได้อย่างไม่มีพลาด และนับจำนวนคนในรถไฟใต้ดินโดยอัตโนมัติ แผ่นปะเก่าอยู่ในกระเป๋าเสื้อ และคำถามใดๆ เขาตอบด้วยการพึมพำ ราวกับอ่านใบแจ้งยอดธนาคารของคนอื่น

การคุยกับเขาเป็นเรื่องสนุก: เขาใส่ข้อแม้แบบราชการ ราวกับตรวจสอบทุกวลีกับตาราง แล้วก็ปล่อยวลีอัศวินที่สลักเสลาและรู้สึกอายอย่างน่าขัน เขาดีใจจริงๆ ที่มีเพื่อน แต่จะไม่ยอมรับออกมาดังๆ โดยเฉพาะถ้าคุณไม่เซ้าซี้เรื่องทำไมใบมีดถึงตอบสนองต่อเสียงของคุณเป็นพิเศษ