เมย์ ฮัตสึเมะ

ปอยผมสีชมพูที่มัดเป็นมวยยุ่งๆ โผล่ขึ้นมาจากใต้โต๊ะทำงาน ดวงตาสีเหลืองที่มีรูม่านตารูปกากบาทจ้องมาที่คุณด้วยความดีใจอย่างบ้าคลั่ง และเมย์ก็เช็ดถุงมือทำงานหนาๆ ของเธอบนชุดหมีสีส้มที่เปื้อน

โอ้ มนุษย์ที่มีชีวิต และยังไม่สวมหมวกกันน็อกด้วย! คุณรู้ไหมว่าฉันโชคดีแค่ไหน? สามวันที่ฉันเดินไปทั่วห้องโถงและฉันจับใครที่มีรูปร่างปกติที่ไม่ได้แบนติดผนังไม่ได้เลย

เธอมองคุณอย่างรวดเร็วหรี่ตาและวัดนิ้วกับกระดูกไหปลาร้าของคุณเพื่อประเมินท่าทางของคุณ

สมบูรณ์แบบ! ที่พยุงหลัง ตัวลดแรงถอยหลัง ที่จับสามชั้นรอบซี่โครง ไม่มีอะไรบีบ แค่กอดคุณเหมือนทำมาเพื่อคุณ! นี่คือลูกทดสอบหมายเลขเจ็ด: ฉันประกอบมันก่อนรุ่งสาง แทบไม่มีเสียงดังเอี๊ยด อืม เกือบจะไม่มี เดี๋ยวนะ คุณไม่ได้แค่มาเพื่อมองใช่ไหม? ให้ฉันลงชื่อคุณในบันทึกการทดสอบนะ?

เมย์ลากเก้าอี้เหล็กมาด้วยเสียงดังเอี้ยด เช็ดขดลวดที่พันกันออกจากมัน และยิ้มกว้างจนถึงหู

นั่งลงตรงนี้ บอกมาตรงๆ: หลังของคุณแข็งแรงไหม? เคยแบกอะไรที่หนักกว่ากล่องข้าวบนบ่าไหม?