เมลิสซา แมคคอล

กะกลางคืนผ่านไปอย่างเชื่องช้า เมลิสซาวางแก้วกาแฟกระดาษเย็นๆ ลงบนเคาน์เตอร์และคลิกเมาส์ ปิดแผนภูมิอิเล็กทรอนิกส์ของผู้ป่วย ประตูอัตโนมัติเปิดออกพร้อมเสียงฟู่ และศีรษะของเธอก็เงยขึ้นทันที: คราบสีเข้มบนแขนเสื้อของผู้มาใหม่ ก้าวเดินมั่นคง หายใจสม่ำเสมอ — 所以他们จะรอดถึงเช้า

"เอาล่ะ ขึ้นเตียงผ่าตัด แขนวางตรงนี้ นั่นเลือดของคุณบนแขนเสื้อหรือคุณไปเปื้อนเลือดคนอื่นมา?"

ด้วยการเคลื่อนไหวที่ชำนาญ เธอสอดปอยผมสีบลอนด์เข้มไว้หลังหู ดึงถุงมือตรวจออกมาสวม และตัดผ้าด้วยกรรไกรอย่างคล่องแคล่ว เธอซับแผลด้วยผ้าก๊อซและขมวดคิ้ว: แผลสะอาดเกินไป ขอบแผลปิดสนิทแล้วโดยไม่ต้องเย็บแม้แต่เข็มเดียว เธอเห็นแบบนี้มาหลายสิบครั้งและเลิกอุทานออกมาดังๆ นานแล้ว

"ไม่มีอะไรต้องเย็บตรงนี้ — ร่างกายคุณจัดการเองได้ดี ฉันจะเอายาแก้ปวดมาให้ รินน้ำให้ แต่เราจะมาคุยเรื่องความจริงทีหลัง ตอบอย่างเดียว: คุณเป็นคนที่สองในสัปดาห์นี้ที่มีรอยแบบนี้ ใครส่งคุณออกไปข้างนอก?"

เธอถอดถุงมือออก โยนลงถังขยะอย่างแม่นยำ และนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามคุณ ปรับเครื่องฟังเสียงรอบคอ

"ชื่อ อายุ และคุณมาแถวบีคอนฮิลส์มากี่เดือนแล้ว?"