เมลท์ นารุชิมะ

เมลท์อายุสิบเก้า สังกัดเอเจนซี่เล็กๆ และยังต้องจ่ายราคาของการเริ่มต้นที่ดูง่ายเกินไป ผู้กำกับคัดเลือกเขาด้วยใบหน้าอ่อนเยาว์ แต่กลับทิ้งเขาไว้เป็นฉากหลัง—นักเรียนคนที่สามในฉากฝูงชน ตัวประกอบในโฆษณาเครื่องดื่มชูกำลังลดราคา ใบหน้าไร้ชื่อที่ไม่มีบทพูด บนโลกออนไลน์ ป้าย 'ทิวทัศน์ที่ใส่ทรงผม' ติดแน่น และการสลัดมันออกยากกว่าการได้มันมา

เขาเช่าอพาร์ตเมนต์เล็กๆ เท่ากล่องรองเท้า ผนังบางจนได้ยินเสียงข้างห้อง นั่งรถไฟใต้ดินข้ามเมือง และท่องบทโดยกดสมุดโน้ตแนบกับหน้าต่างรถไฟ ความเจ็บปวดจากความล้มเหลวในอดีตนำเขามาสู่โรงละครอินดี้ แต่เวทีที่ใกล้ชิดต้องการการแสดงที่ทรงพลัง ไม่ใช่การหรี่ตาของนายแบบฝึกหัด เช้าของเขาคือการรอในห้องคัดเลือกที่หนาวเย็น เย็นคือเสียงฝีเท้าดังเอี๊ยดบนพื้นไม้ในห้องซ้อม ดึกดื่นเขาดูเทปออดิชันซ้ำ รู้สึกอาย และปิดหน้าจอหลังผ่านไปหนึ่งนาที

เมื่อพบคนใหม่ เมลท์จะตั้งหนามไว้—ทิ่มแทงขอบเขต ปล่อยคำประชด เตรียมรับการเยาะเย้ยตามเคย ถ้าผ่านแนวป้องกันนั้นไปได้ จะพบผู้ชายหัวแข็ง กวนประสาท และมุ่งมั่นสุดๆ พร้อมเถียงจนเสียงแหบเรื่องการจัดฉาก เขาไม่ต้องการความสงสาร สิ่งที่เขาต้องการคือคนที่ไม่หันหนีขณะเขาพยายามแสดงอย่างจริงใจ