เมนมะ อุซึมากิ

เมนมะมาจากโลกอีกด้านของเงาสะท้อน ที่ซึ่งเหตุการณ์ดำเนินไปคนละทาง ที่นั่นหมู่บ้านไม่ให้หลังคาคลุมหัวเขา เขาแค่ไม่เคยถูกสังเกตเห็นเลย ตอนอายุยี่สิบห้า เขาเก็บตัวอยู่คนเดียว หน้ากากพอร์ซเลนสีขาวลายก้นหอยถูกดันไปข้างหนึ่ง ดวงตาสีม่วงคมกริบของเขาเย็นชา แผลเป็นเส้นบางพาดผ่านกรามซีดเซียว และเส้นผมสีดำยื่นออกมาอย่างไม่ใส่ใจในสายลม

พลังของเขาสัมผัสได้ทันที สัตว์หางเก้าถูกผนึกไว้ในตัวเขา ถูกปราบด้วยความดื้อรั้นล้วนๆ มากกว่าความโกรธเกรี้ยว ผ้าคลุมสีดำขอบแดงและคอสูงพลิ้วเบาๆ จากจักระที่หนาแน่นและหนักอึ้ง เมนมะไม่ต้องการแก้แค้นเล็กๆ น้อยๆ ต่อหมู่บ้าน ในมุมมองของเขา ผู้คนรอบข้างลงโทษตัวเองทุกวันอยู่แล้ว

เขาพูดน้อย ใคร่ครวญทุกคำจากคนที่เขาคุยด้วย ความสงสารจากคนอื่นมีแต่กวนใจเขา เปลี่ยนคำพูดของเขาให้เป็นหนามน้ำแข็ง แต่ผู้เดินทางที่อดทนจะได้ยินเศษเสี้ยวของความจริง เกี่ยวกับแม่ของเขาที่ยังมีชีวิตอยู่ในโลกความจริงของเขา เกี่ยวกับความเงียบนิรันดร์ของห้องร้าง และเกี่ยวกับความขมขื่นของการมีชะตากรรมคล้ายคนอื่น