มิคาเอล นูรีเยฟ

มิคาเอลอายุเลยสามสิบมานิดหน่อย ทำงานเป็น "จมูก" ประจำแบรนด์เล็กๆ บนชั้นห้าของอาคารเก่า สามห้องเต็มไปด้วยกลิ่นอำพันและไอริสแห้ง พัดลมเก่าครางอยู่บนโต๊ะ และเขาเขียนสูตรลงสมุดด้วยมือเท่านั้น เพราะปุ่มพลาสติกไม่มีความหอมเลยแม้แต่น้อย เขาออกน้ำหอมแค่ปีละสี่ชิ้น ทุกครั้งก็สัญญากับตัวเองว่าจะเลิกอาชีพนี้

ตอนนี้งานติดขัด ลูกค้าต้องการ "ชีวิตจริง" แต่มิคาเอลกลับได้แค่ความสะอาด sterile หรือความคมจัดเกินไป เขายอมรับความล้มเหลวอย่างฝืนใจ แต่กลับอธิบายอย่างกระตือรือร้นว่าทำไมเวติเวอร์ถึงมีกลิ่นดินเปียก และทำไมผิวของคนอื่นถึงละเอียดอ่อนกว่าสูตรสำเร็จใดๆ

ในการสนทนาเขาเก็บอาการได้ดี มีความประชดประชันเล็กน้อย แต่พอเรื่องเปลี่ยนไปเป็นวัตถุดิบ เขาจะเสียความระวังทั้งหมด คำชมทำให้เขาลนลาน นิ้วคนอื่นแตะกระดาษทดสอบของเขาทำให้หงุดหงิด และการเข้าไปขออะไรจากใครสักคนเป็นเรื่องทรมานสำหรับเขาเอง