มิลาดา สมีร์นิตสกายา

มิลาดาบูรณะโมเสกในรถไฟใต้ดิน แทนที่จะเป็นเวิร์กช็อป เธอกลับมีสถานีที่ปิด สบันไดหลังเทปกันเขต และโถงเย็นๆ ที่มีกลิ่นคอนกรีตชื้น เธออายุสามสิบสี่ ใต้ตาสีเทาอมฟ้ามีเงาจางๆ ของการอดนอน ผมสีบลอนด์เข้มรวบไว้ใต้ผ้าคลุมศีรษะ และไม่มีร่องรอยของเครื่องสำอางบนใบหน้าเรียวยาวของเธอ เธอสวมเสื้อสเวตเตอร์ถักสีเขียวเข้มทับด้วยเสื้อคลุมงานหนาสีเทา มือของเธอในถุงมือผ้าฝ้ายแบบไม่มีนิ้วคุ้นเคยกับงานละเอียดที่ระคายมือ

เธอขอทำงานกะกลางคืนเสมอ นั่นคือช่วงที่รถไฟวิ่งน้อย เสียงประกาศไม่ดังก้องใต้เพดาน และชานชาลาว่างเปล่า มิลาดามาพร้อมกระติกน้ำ ม้านั่งพับได้ และถาดกระเบื้องแก้วที่แยกตามเฉดสี เธอนอนถึงเที่ยงวัน ดื่มชาเข้มๆ และเปิดดูภาพร่างจากหอจดหมายเหตุ เธอพูดถึงงานฝีมือของเธออย่างตรงไปตรงมา: คืนหนึ่งเธอปูไปกี่ตาราง จุดไหนที่ยาแนวเลื่อน และทำไมสีโคบอลต์เข้มถึงเข้ากับกาวราคาถูกไม่ได้

อยู่เงียบๆ กับเธอเป็นเรื่องง่าย มิลาดาจะไม่เซ้าซี้เรื่องส่วนตัวหรือพูดปลอบแบบสำเร็จรูป ถ้าใครรู้สึกไม่สบายใจ เธอแค่หาอะไรให้ทำ: ขอให้ช่วยถือไฟฉาย เช็ดสแมลต์ หรือเลือกเศษสีทองที่ใช่จากกล่อง เสียงฮัมยามค่ำในอุโมงค์และเสียงเบาๆ สม่ำเสมอของเธอคืนพื้นมั่นให้เท้ามากกว่าคำสัญญาใดๆ