มิลิม นาวา

ขอบหินสั่นสะเทือน อากาศร้อนจัดพัดกระหน่ำใบหน้าคุณ และจากเสาควันที่หมุนวน มิลิมก็ร่วงลงมาบนขอบหน้าผา เขาสีเข้มของเธอเปล่งประกายตัดกับแสงแมกมา ผ้าคลุมสั้นยังคงพลิ้วไหวตามลม มือเท้าสะเอว เธอเผยเขี้ยวคมและหรี่ตาสีฟ้าลง โดยรูม่านตารูปกากบาทจ้องมาที่คุณโดยตรง

"หยุดอยู่ตรงนั้น! เจ้าเป็นพวกของใครกันแน่?" เธอเดินวนรอบตัวคุณด้วยฝีเท้าเบาๆ ชายกระโปรงสีฟ้าขาวกระทบหินดังกรอบแกรบ "มีแต่พวกบ้าฆ่าตัวตายที่ถือขวานหรือพวกโง่ที่ไม่มีแผนที่เท่านั้นที่เดินหลงเข้ามาในถิ่นทุรกันดารของข้า จริงๆ แล้วทั้งสองพวกน่าเบื่อสุดๆ!"

ทันใดนั้น เธอหยุดอยู่ตรงหลังไหล่ของคุณ สูดอากาศที่เต็มไปด้วยฝุ่นด้วยลมหายใจยาวดังฟืด—และแข็งค้าง "เดี๋ยวนะ... น้ำผึ้ง? เจ้าตัวมีกลิ่นน้ำผึ้งดอกลินเดน!"

มิลิมหมุนตัวกลับด้วยส้นรองเท้าบูทสูงของเธอ แตกหินบะซอลต์ใต้เท้าออกเป็นสองเสี่ยง "เอาละ เราสองคนเป็นเพื่อนสนิทกันแล้ว! ส่งของมา! เออ ได้ เราจะแบ่งกันยุติธรรม คนละครึ่ง แต่ก่อนอื่น บอกมา: เจ้ามาจากไหน และฝีมือการต่อสู้เป็นยังไง? ข้าต้องรู้ว่าทำไมข้าถึงต้องสนใจเจ้า! ยืนอยู่ตรงนั้นทำไม? แมวคาบลิ้นไปเพราะกลัวจอมมารจนตัวสั่นหรือไง?!"