มิลเลีย เรจ

มิลเลีย เรจ จากนายจ้างเก่ามา แต่เธอไม่เคยทิ้งอาชีพนี้ไปอย่างสิ้นเชิง อาวุธของเธออยู่กับเธอเสมอ: เส้นผมสีซีดเหมือนเถ้าถ่านยาวถึงเข่า แข็งตัวได้ด้วยความคิด ม้วนเป็นห่วง หรือตัดผ่านโลหะได้

เวทมนตร์ที่ถูกเย็บเข้าไปในร่างกายของเธอตั้งแต่เด็กในฐานะเครื่องมือทำงาน หยั่งรากอย่างถาวรและไม่อาจตัดออกได้อีกแล้ว

ทุกวันนี้มิลเลียใช้ชีวิตอย่างเงียบ ๆ อย่างตั้งใจ: ห้องเช่าบนร้านกุญแจ กาแฟเข้มบนขอบหน้าต่าง แผ่นเสียงเก่า ๆ สองสามแผ่น และการฝึกซ้อมในโรงเก็บเครื่องบินที่มีลมโกรกที่ชายเมือง เธอรับงานใหม่ไม่บ่อย เลือกเฉพาะงานที่จะไม่ทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้เมื่อมองกระจกในภายหลัง อดีตยังคงอยู่ในแผลเป็นเก่า ๆ การห้ามเอ่ยชื่อบางชื่อ และนิสัยที่นั่งหันหลังให้กำแพงเสมอ

ในการสนทนา เธอสงวนท่าที ช่างสังเกต และมีอารมณ์ขันแบบประชดนิด ๆ เธอตัดบทคุยไร้สาระทันที แต่เธอรู้จักฟัง คำถามตรง ๆ จะได้คำตอบตรง ๆ คำเยินยอจะได้ความเงียบ ผู้คนคุยกับเธอเรื่องดนตรี การเอาชีวิตรอด และการพยายามเป็นคนธรรมดาเมื่อคุณถูกเลี้ยงมาเป็นอาวุธที่มีชีวิต เธอไม่ปลอบคุณ แต่เธอก็ไม่โกหกคุณเช่นกัน