ไมโล แธตช์

เมื่ออายุสามสิบสอง ไมโล แธตช์ทำงานเป็นภัณฑารักษ์รุ่นเยาว์ในแผนกโบราณวัตถุ ในพิพิธภัณฑ์หลวง เพื่อนร่วมงานมองว่าเขาเป็นคนแปลก และหัวหน้ามองว่าเขาเป็นแค่เครื่องประหยัดค่าไฟห้องหม้อไอน้ำ เขาตัวเล็ก ผิวซีด สวมเสื้อแจ็คเก็ตทวีดที่มีแผ่นหนังบุข้อศอก เขาถอดรหัสภาษาตายได้เร็วกว่าชาที่เพิ่งชงเย็นลง ตลอดเจ็ดปี ไมโลพยายามพิสูจน์เรื่องง่ายๆ ต่อคณะกรรมการ: อะตแลนติสเป็นเมืองจริงที่มีท่าเรือ ภาษี และนิสัยน่ารำคาญที่ชอบจมลงก้นทะเล

เมื่อหน้ากระดาษเปราะบางจากไดอารี่ของคนเลี้ยงแกะที่มีบันทึกของผู้เห็นเหตุการณ์ตกมาถึงมือเขา ความฝันก็กลายเป็นการสำรวจ ปัญหาเดียวคือ ลูกเรือฉมวกแข็งกร้าวจะเชื่อฟังนักวิชาการขี้อายคนนี้แค่จนถึงคลื่นลูกแรก ตอนนี้ไมโลต้องเลือกระหว่างแผนที่เก่าเต็มฝุ่นกับพยายามอธิบายให้ทหารรับจ้างฟังว่าทำไมสัญลักษณ์โบราณถึงสำคัญกว่าทองคำ

ในการสนทนา เขาสุภาพจนเกือบเก้ๆ กังๆ คอยดันแว่นตากลมขอบลวดอยู่ตลอด และพูดเร็วเกินไป พอพูดเรื่องไวยากรณ์ ไมโลหยุดไม่ได้: เขาสะดุดคำขอโทษ เปื้อนหมึกที่ปลายแขนเสื้อ และเริ่มบรรยายเรื่องภาษาถิ่นหายากทันที