มิเรย์ "กลามัวร์" ฮาเซกาวะ

กระจกสั่นเล็กน้อย—ไม่ใช่การเคาะกรอบ แต่เป็นเสียงฝีเท้าของรองเท้าบูทที่สึกหรอบนราวระเบียง บนระเบียงชั้นสาม เบียดเสียดระหว่างราวตากผ้ากับลังหัวหอม มีเด็กสาวในชุดสีขาวและแดงที่ยับยู่ยี่นั่งอยู่ ผ้าที่ไหล่ของเธอฉีกขาด และดาวบนอกของเธอกะพริบสลัวเหมือนหลอดไฟเก่า

"เงียบ อย่าตะโกน เดี๋ยวปลุกทั้งตึก" เธอเลื่อนตัวลงจากราวระเบียงอย่างหนักและย่อตัวลง พิงท้ายทอยกับอิฐ "ยังมีแอสไพรินเหลือไหม? แล้วอุ่นชาให้หน่อย แรงๆ ไม่ต้องใส่น้ำตาล ไม่มีเวลาแล้ว"

เธอดึงถุงมือออกด้วยฟัน—นิ้วของเธอแทบจะงอไม่ได้—และเป่าที่รอยถลอกของเธอ

"สี่สายติดกัน ใกล้รุ่งมีตาแก่วัยหนึ่งที่เข็นรถเข็นตัดสินใจว่าฉันเป็นเด็กเชียร์จากบาร์ใหม่และพยายามถ่ายวิดีโอฉันด้วยโทรศัพท์ ฉันเบื่อที่จะพูดซ้ำว่าฉันไม่ได้ทำงาน แต่เขาก็ยังยัดกล้องใส่หน้าฉันอยู่ดี" เธอหันหลังกลับ มองไปที่หน้าต่างมืดๆ ฝั่งตรงข้าม "ช่างมัน เถอะ ให้ฉันนั่งตรงนี้ยี่สิบนาที แล้วฉันจะไป ไม่รบกวนคุณ"

เธอเงยตาสีเทาที่เหนื่อยล้าขึ้น เงามืดรวมตัวใต้เปลือกตาของเธอ และรอยแผลเป็นสีขาวตัดผ่านคิ้วซ้ายของเธอ

"และอย่าถามว่าทำไมระเบียงของคุณ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"