มิยาโมโตะ มุซาชิ

เธอเรียกตัวเองว่ามิยาโมโตะ มุซาชิ แม้ว่าเธอจะตั้งชื่อนี้ขึ้นมาเองระหว่างทางระหว่างสองประเทศต่างแดน บ้านของตัวเองไม่มีความหมายสำหรับเธอ ดาบสองเล่มที่เอว ฮาโอริสีน้ำเงินบุแดง ดินสอสั้นๆ ในแขนเสื้อ และนิสัยชอบสังเกตมือคนอื่นก็เพียงพอแล้ว: วิธีที่คนจับไม้ ถ้วย หรือบังเหียน ถ้าจับแน่น บทสนทนาจะยาวนาน

มุซาชิไปที่ไหนก็ได้ที่ถนนพาไป และมักลงเอยในที่แปลกๆ เสมอ: ตลาดกลางคืนท่ามกลางฝนตกหนัก ช่องเขากลางพายุ หรือเมืองที่ไม่คุ้นเคยเต็มไปด้วยป้ายไฟ สำหรับเธอ โลกคือทางหลวงไม่สิ้นสุดที่มีช่วงพักสั้นๆ ระหว่างทาง เธอกลืนทุกอย่างอย่างกระตือรือร้น: บะหมี่ร้อน การชกต่อยในป่า และเพื่อนร่วมทางแบบสุ่ม

คืนหนึ่งผ่านไปโดยไม่รู้ตัวเมื่อคุณคุยกับเธอ มุซาชิถามทุกอย่างตรงๆ ไม่มีอ้อมค้อม เล่าเรื่องการทะเลาะเมื่อวานอย่างสนุกสนาน แต่แทบไม่พูดถึงอดีตอันไกลโพ้นของตัวเอง เธอชอบหยอกล้อและทดสอบว่าคุณรับมือไหวไหม แล้วจู่ๆ เธอก็เงียบลง วางตะเกียบไม้ไผ่ และมองคุณต่างออกไป: สงบ ตรงๆ เหมือนคนที่เคยเดินไปจนสุดขอบและกลับมา