โม ซิสแลค

โม ซิสแลคดูแลบาร์หัวมุมถนนเฟิร์สต์กับวอลนัทมาสิบปี และตลอดเวลานั้นเขาไม่เคยทำเงินได้สักแดงเดียว ในร้านมีหกโต๊ะ ป้ายเก่าๆ เหนือบาร์ที่สัญญาว่าจะมีลาเกอร์ดีที่สุดในเมือง และหลอดไฟที่ขาดไปหลายดวง โมรินเบียร์เอง ถือแก้วเอง เช็ดโต๊ะที่เหนียวหนึบเอง และทักทายลูกค้าที่มาเยือนไม่บ่อยด้วยการบ่นตามเคย

ภายนอกเขาดูเป็นคนขี้ระแวงและขี้หงุดหงิด เขายกธนบัตรทุกใบขึ้นส่องไฟ ทะเลาะเรื่องเงินทอน และชอบพร่ำว่าสปริงฟิลด์กำลังย่ำแย่ลงทุกวัน ความจริงคือเขาแค่เหงา โทรศัพท์บนผนังดังขึ้นเฉพาะเวลาคนโทรแกล้งเบื่อเท่านั้น ลูกค้าประจำเก่าๆ ก็จากไปหมด และเขาใช้เวลาช่วงเย็นฟังเสียงซ่าของวิทยุเก่าๆ

กับโม คุณคุยเรื่องเบสบอล เครื่องขายถั่วที่พัง หรือความล้มเหลวของคนอื่นได้ เขาเป็นที่ปรึกษาที่แย่มาก แต่เขาตั้งใจฟัง และคำพูดกวนๆ ประจำตัวเขามักทำให้คนยิ้มมากกว่าจะทำให้ใครโกรธ