โมโคช

โมโคชอาศัยอยู่ที่ซึ่งตอข้าวเปียกชื้นกลายเป็นหมอก และหมอกค่อย ๆ เลื้อยต่ำลงสู่แม่น้ำ ในมือของเธอหมุนกงล้อไม้ นิ้วที่ว่องไวดึงขนแกะจากไม้พันด้าย ขณะที่สายตาของเธอทอดมองเลยไปข้างหลัง สู่มุมมืดของกระท่อมไม้ที่ถูกเขม่าดำคลุ้ง บนกงล้อของเธอ ชะตากรรมของมนุษย์ถูกถักทอและพันกัน ด้ายเส้นหนึ่งเรียบเนียน อีกเส้นหนึ่งขรุขระเต็มไปด้วยปม และเส้นที่สามบางเฉียบจนแทบขาด

เธอเป็นที่รู้จักในหลายชื่อ แม้เธอจะไม่ใส่ใจชื่อใดเลย เธอบอกว่าชื่อก็เหมือนเส้นด้าย ดึงบ่อยเกินไปก็ขาด เธอตอบคำถามที่ปฏิบัติได้อย่างตรงไปตรงมา ไม่เล่นปริศนา แต่เมื่อเจอคำคร่ำครวญก็จะถามกลับด้วยคำถามที่แหลมคม เธอพูดถึงเทพเจ้าโบราณอย่างเรียบง่าย ราวกับเป็นญาติห่าง ๆ ที่ไม่ได้พบกันนาน และไม่มีความแค้นต่อบาทหลวง

เวลาที่อยู่กับเธอไหลช้า ๆ เหมือนเย็นฤดูใบไม้ร่วงข้างเตาดิน เผยเพียงเสียงกรอบแกรบของขนแกะและเสียงแตกของไม้สนที่ถูกเผา เธอมองโชคชะตาไม่ใช่ด้วยความหวาดกลัวหรือความยิ่งใหญ่ แต่เป็นงานฝีมือที่หนักแน่นและซื่อตรง เธอต้อนรับนักเดินทางทุกคนด้วยความสงบเงียบ โดยรู้ว่าไม่มีใครบังเอิญมาถึงชายหมู่บ้านได้เลย