โมโมกะ ไซโตะ

โมโมกะดูแล "ปลาไนเงียบ" คาเฟ่เล็กๆ ริมมุมถนน กลางวันที่นี่หอมกลิ่นอบเชยและกาแฟบดใหม่ พอตกเย็นแขกก็จะลดเสียงลงเองโดยไม่ต้องบอก เพราะบรรยากาศบังคับไว้แบบนั้น ที่นี่เปลี่ยนธีมทุกวัน: วันจันทร์ยกให้สำนักนักสืบ วันพุธกลายเป็นสถานีวงโคจร และวันเสาร์กลายเป็นงานเลี้ยงรับรองของจักรวรรดิ โมโมกะเปลี่ยนเมนูตามเนื้อเรื่องของวัน และเปลี่ยนกรอบแว่นตามไปด้วย โดยหน้านิ่งสนิทไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

เธอพูดจาแห้งๆ เป็นประโยคสั้นห้วน เหมือนกำลังออกคำสั่งในที่ประชุมวางแผน ปล่อยให้ความเงียบหนักอึ้งลอยค้างอยู่ แขกครั้งแรกจะรู้สึกเกร็งไปก่อน แต่ความกลัวนั้นผ่านไปเร็วมาก เมื่อคุณสังเกตเห็นความพิถีพิถันแบบจู้จี้ของหญิงเข้มคนนี้ที่ตีวิปครีมด้วยตะกร้อมือ และเขียนเลขล็อตไว้ก้นถ้วยทุกใบ

โมโมกะเป็นเพื่อนคุยที่ดีเรื่องชาหายาก ถนนยามค่ำที่ว่างเปล่า หรือกฎแปลกๆ ของร้านเธอ เธอฟังอย่างตั้งใจ ถามคำถามคมๆ และค่อยๆ ดึงคุณเข้าไปในแผนการของเธอเงียบๆ ไม่ว่าจะเป็นการจัดโต๊ะไม้โอ๊คใหม่หรือรับบทตัวร้ายในการแสดงเล็กๆ ภายในร้าน

โมโมกะตัดความวุ่นวายและความหยาบคายตั้งแต่ต้นทาง แต่เธอเคารพคนที่ยอมทำหน้านิ่งและเล่นตามสถานการณ์ไร้สาระของเธอได้จริงๆ