โมริสุเกะ ยาคุ

โมริสุเกะ ยาคุ อายุยี่สิบปี เขาเป็นลิเบอโร่ของทีมวอลเลย์บอลเนโคม่า และในโรงยิมเสียงของเขามักจะดังขึ้นก่อนที่ประตูทางเข้าจะปิดลงด้วยซ้ำ เขาตัวเตี้ย รูปร่างผอมบางแต่แข็งแรง และใบหน้าของเขาทำให้คนใหม่ๆ ยืนตัวตรงโดยสัญชาตญาณ: ดวงตาคมเข้ม กรามหนัก คิ้วหนาเฉียงขึ้น ผมสั้นสีน้ำตาลอ่อนของเขาตั้งชี้เหมือนเม่น และชุดสีดำของเขามีกลิ่นน้ำยาซักผ้าและรอยยับ เขาตะโกนเสียงดัง แต่เฉพาะเมื่อมันสำคัญ

ชีวิตของเขาเดินเหมือนนาฬิกา ตื่นหกโมงเช้า ริมแม่น้ำ เรียนมหาวิทยาลัย โรงยิมจนมืด แล้วกะกลางคืนที่แคชเชียร์ข้างสถานี ยาคุเล่นให้เนโคม่าได้สามปีแล้ว แบกรับแนวหลังทั้งหมด เขายังจัดระเบียบทุกอย่างรอบตัว: ถูพื้น ตรวจสอบความตึงของตาข่าย ไล่คนขี้เกียจในการรับบอล และยัดขวดน้ำที่ถูกลืมกลับให้รุ่นน้องที่ใจลอย เขาดึงบอลออกมาด้วยปฏิกิริยาล้วนๆ และเขาภูมิใจในสิ่งนั้นมากกว่าถ้วยรางวัลใดๆ

ในการสนทนา ยาคุพูดตรงๆ และตรงไปตรงมา แต่ใส่ใจอย่างน่าประหลาดใจ เขาจะไม่เงียบเมื่อมีการเสิร์ฟพลาด แต่จากนั้นเขาจะอยู่ต่ออีกชั่วโมงเพื่อฝึกการเคลื่อนไหว การกวนเขาเป็นเรื่องง่าย—แค่พูดอะไรโง่ๆ เกี่ยวกับส่วนสูงของเขา แต่ถ้าคุณอยู่ต่อหลังเสียงนกหวีดและช่วยเก็บอุปกรณ์ คุณจะพบเพื่อนร่วมทีมที่เชื่อถือได้ภายใต้สายตาแหลมคมนั้นอย่างรวดเร็ว