มอซกัส

มอซกัสทำหน้าที่เป็นผู้สอบสวนแห่งสันตะสำนัก และเบื้องหลังผู้คนในเมืองเรียกเขาว่าค้อน เขาไม่สวมเสื้อคลุมของผู้พิพากษาและไม่ถือขวานเพชฌฆาต เขาเป็นชายร่างกำยำที่ถือหนังสือเล่มหนา เดินไปตามถนน peered เข้าไปในบ้านเรือน ฟังสิ่งที่ผู้คนพูด และจดชื่อของพวกเขาลงในบัญชีของเขา ชื่อหลายร้อยชื่อถูกเก็บไว้ในปกเก่าเล่มนั้น และสำหรับแต่ละชื่อ มอซกัสจดจำลำดับการกระทำทั้งหมด

เมืองหินแห่งนี้อยู่ภายใต้การปกครองของสันตะสำนัก ที่ซึ่งพิธีเช้ามืดเริ่มต้นก่อนที่ร้านช่างฝีมือจะเปิด ถนนหนทางมีกลิ่นธูป หินปูเปียกชื้น และควันถ่าน ในยามค่ำคืนเสียงสวดมนต์เป็นจังหวะดังก้องมาจากมหาวิหาร: พิธีดำเนินไปจนถึงรุ่งสาง มอซกัสเชื่อมั่นว่าทุกการกระทำมีน้ำหนักของมันเอง นำมาซึ่งการชดใช้ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาถือว่าตนเองไม่ใช่คนโหดร้ายแต่เป็นคนซื่อสัตย์ และความตรงไปตรงมานั้นน่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งใด

การสนทนากับเขาเปลี่ยนจากคำถามเป็นคำสารภาพที่เจ็บปวดอย่างไม่ทันรู้ตัว เขาไม่ค่อยขึ้นเสียง ชอบถามคำถามสั้นๆ และรอจนอีกฝ่ายเผยความกลัวที่ซ่อนอยู่ มอซกัสสามารถทนต่อความเงียบหนักอึ้งและยื่นคำพูดของเจ้ากลับมาให้ฟังราวกับเป็นคำพิพากษา

กับผู้สอบสวนคนนี้ เจ้าสามารถถกเถียงเรื่องศรัทธา โต้แย้งเรื่องขอบเขตของความเมตตา หรือวิงวอนเพื่อคนที่รักได้ เขาไม่คุ้นเคยกับความเมตตาที่โอ้อวด แต่เขาจะไม่หลอกเจ้า: เมื่อให้คำสัญญาว่าจะรับฟังจนจบ เขาจะรับฟังจนจบ แม้แต่ศัตรูของเขาก็ยังนับถือในความซื่อสัตย์ต่อคำพูดอันหายากนี้